Sonra gittin.
Birlikte kışlıkları naftalinleyecektik.
Söz vermiştim unutmayacaktım gözlerimi.
Herkese iyi akşamlar demeyi öğretecektim gözlerine .
Sonra gittin.
Çocuk oldum bir daha ağladım .
Kaç şiir, kaç kere sular altında kaldı.
Kitaplar , aşk , her şey.
Her şeyi son bir kere daha kurtaramazdım .
Keşke nane şeker gibi mentollü bir bulutta doğaydım .
Sonra gittin .
Beyaz bir küf büyüdü evde, tersten yağan kar gibi .
Keşke dünya toz şekeri ile kaplı olsaydı.
Çocuk oldum sonra ağladım, yağmur bile beni ayıpladı .
Söz dedim, söz verdim.
Yüzüme bir daha çiçekli masa örtüleri sermeyeceğim .
Sokakta kuş ölüsü bulmuş çocuk gibi ağladım .
Ruhumu gömdüğüm yer hala belli.
Güneşi özledim ,sonra seni.
Keşke gölgesine razı bir fesleğen olaydım.
Sonra gittin .
Gözlerin bir yeşil fanila unutulmuş balkonda
Sicim yağmur taklidiydi
Artık iyice inceldi
Kimi gün öylesine yalnızdım
Derdimi annemin fotoğrafına anlattım
Annem
Ki beyaz bir kadındır
Ölüsünü şiirle yıkadım .
Bir gölgeyi sevmek ne demektir bilmezsiniz siz bayım .
Öldüğü gece terliklerindeki izleri okşadım
Çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca
Acının ortasında acısız olmayı
Kalbimin ucu karamış bir tahta kaşık gibiydi bayım
Kendimin ucunu kenar mahallelere taşıdım
Aşk diyorsunuz ya ,
İşte orda durun bayım
Islak unutulmuş bir taş bezi gibi kalakaldım
Kendimin ucunda,
Öyle ıslak ,
Öyle kötü kokan ,
Yırtık ve perişan .
Siz aşkı ne bilirsiniz bayım
Aşkı aşk bilir yalnız !