Hayır. Asla, uykuya dalarken bile olsa artık beni hiçbir şey şaşırtamaz demeyeceğim böbürlenerek. Hayır. Bir yıl geçti, yeni bir yıl daha geçecek ve bu da geçen yıl gibi bir yığın sürprizle dolu olacak. Demek ki öğrenmeye boyun eğmemek gerekiyormuş.
Öğlen annem aradı da kalktım yerimden.
“Bize gel” dedi. Depresyonumu da alıp çıktım evden. Beni görür görmez,
“N’oldu?” dedi,
“Yok bi’şey” dedim.
“Bi’ şey var” dedi.
Her şey var anne. Uykum var, ağrım var, sızım var, kalbim var, hayalkırıklığım, özlemim var, ağlayasım var, açıp camları bağırasım var, üstümü başımı paralayasım, duvarları yumruklayasım, önüme gelene tekme tokat girişesim var ama Muazzez yok anne.
“Ben sana bi ıhlamur yapayım, bişeyciğin kalmaz”
dedi bana.
Kahkahalarla güldü depresyonum, içine de bir kaşık siyanür katarsan iyi olur anne.