Əslində kimsə onu yaşarkən həyatının ən xoşbəxt anını yaşadığını bilməz. Bəzi insanlar bəzi coşqulu anlarında həyatlarının o qızıl anını indi yaşadıqlarını səmimiyyətlə (və tez-tez) düşünə və söyləyə bilərlər bəlkə, amma yenə də ruhlarının bir yanıyla bu andan da gözəlini, daha da xoşbəxt olanını irəlidə yaşayacaqlarına inanarlar. Çünki xüsusilə gəncliyində heç kimsə bundan sonra hər şeyin daha pis olacağını düşünərək həyatını davam etdirə bilməyəcəyi kimi, insan da həyatının ən xoşbəxt anını yaşadığını düşünə biləcək qədər xoşbəxtdirsə, gələcəyin də gözəl olacağını düşünəcək qədər nikbin olur.
Amma həyatımızın eynilə bir roman kimi son halını aldığını hiss etdiyimiz günlərdə ən xoşbəxt anımızın hansı olduğunu mənim indi etdiyim kimi hiss edib, seçə bilərik. Yaşadığımız bütün anlar içində niyə bu anı seçdiyimizi izah etmək üçün də öz hekayəmizi bir roman kimi yenidən danışmaq lazım gəlir, əlbəttə. Amma ən xoşbəxt anı işarələdiyimiz zaman onun çoxdan keçmişdə qaldığını, bir daha gəlməyəcəyini, bu səbəbdən bizi incitdiyini də bilirik.
Bu ağrıya dözməyin yeganə yolu o qızıl andan qalan bir əşyaya sahib olmaqdır. Xoşbəxt anlardan geriyə qalan əşyalar o anların xatirələrini, rənglərini, toxunma və görmə zövqlərini bizə o xoşbəxtliyi yaşadan insanlardan daha çox sədaqətlə qoruyarlar.
Ankara’nın harikulade sonbaharını doya doya içime çekerek ruhumda nikbin bir hava yaratmak istiyordum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Her adımda kendini inkâr eden, her mahallede mizaç değiştiren, aynı anda hem nikbin hem bedbin olabilen bir kentti İstanbul. . .
Sayfa 35 - Doğan Kitap
“Benim bazı munis, tatlı, nikbin saatlerim vardı. O saatlerde her şeyi hoş görürüm.”
Bu satırları yazarken hâlâ onun zehir gibi acı ve öldürücü sözleri aklımdan çıkmıyor. Burada, bu kırık masanın başında ilk satirları yazdığım gecelerdeki kadar nikbin değilim... Ben zannediyordum ki, ömürlerimizin teknesini istediğimiz sahile çekmek için yalnız, onun dümenini ele almak kafidir... Anlıyorum ki, değilmiş... onlar görünmez kayalarla doluymuş... Onlara çarpmamak lâzımmış... Daha fenası gizli akıntılar varmış ki, insan onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini, gittikçe uzaklaştığını fark edemezmiş... Ta kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar...
Mevlâna müspet görüşlü, nikbin bir insandır. Bütün hadiselere ve kainata hayretler, hayranlıklarla dolu bir zevkle bakar. Ona göre geçmişi düşünmeyeceksin. Olan olmuştur. Geri gelmez... İstikbalden endişe etmeyeceksin. Allah'a bağlanacsksın. Henüz olmamış bir şey için endişe niye?
