Ayşe Gül Yılmaz
@okuyanortmen
Okuyan öğretmen anne:)
Odayı karartan bir perde gibi yalnızlık. Karanlık ve havasız kaldın. Pencerenin kolu kırık, bir kez açarsan kapanmayacağından endişe ediyorsun.
Ah Tanrım, benim gibilerin duasını dinliyorsan, bir kerelik, sadece bir seferliğine, yalvarırım bana da mutluluğu bahşet!
Bir kurbağa.
(Ben buyum işte. Toplumun beni affedip affetmemesi yahut bana yüz çevirip çevirmemesi bir şeyi değiştirmez. Bir köpekten ya da kediden bile aşağı seviyedeyim. Bir kurbağayım. Öylece zıplayıp duruyorum.)
Her insanın kendisine öfkelenme, kendisiyle kavga etme ve kaybetme hakkı vardır. Yoldan çıkmış, günahkâr bir dervişim ben. Kefâret niyetine bir umutsuzluğa tutundum: Seni seviyorum.
Yalnızlık, Allah’ın sadece bana yazdığı bir yazgıymışçasına etimden, kanımdan bir parça haline geldi. Bu kısımda kesif bir yalnızlıktan ötesi yok. Yalnızlık kendisinden başka bir şeyle tarif edilemez.
