Zülfü Livaneli öyle bir anlatmış ki; okurken hem geçmişin acısını hissediyorsun hem de insanın içini garip bir duygu kaplıyor.
Bana sadece bir roman gibi gelmedi… Sanki insanın içinde iz bırakan bir hatıra gibi.
Bazı kitaplar vardır, okuyup kenara koyarsın. Ama bazıları aklının bir köşesinde kalır, durduk yere kendini hatırlatır. Serenad benim için tam olarak öyle bir kitap.
Kitapta bahsedilen ve esinlenilen Schubert’in Serenade parçasıyla birlikte okudum. Hatta o müziği dinlemeden okumak içimden gelmiyordu.