Kimseye bağlanma bu hayatta Lorin, kimseye! Çocuğuna bile. En sevdiğin seni bir gün bırakıp gidecek. Bak dünyaya! Ne diyordu senin şair? Nazım? Sen söyle.
“Ayrılmak istemezsin dünyadan
Ama o senden ayrılacak.”
Ben söylemiyorum şair söylüyor:)))Şiir
Sevgili
En sevgili
Ey sevgili
Uzatma dünya sürgünümü benim.
Sayfa 54 - Diriliş yayınları 17.baskı
İnsan ,yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanalara görünmez ince tellerle bağlanırmış.Ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar. Her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış. Bunu yazan şair ne kadar haklıymış.
Yârimi ellere verin;
Sevdamı yellere verin;
Yelleri bana gönderin:
Benim meskenim dağlardır.
Bir gün kadrim bilinirse,
İsmim ağza alınırsa,
Yerim soran bulunursa:
Benim meskenim dağlardır.
...
Şair misin be adam
Ellerin birer tutsak güvercin.
Dudakların, birer sessiz güvercin (sesi gözlerime doğru uçan).
Her hareketin bir kuş. Eğildiğinde kırlangıç, yüzüme baktığında akbaba, o kibirli, kayıtsız halinle coştuğunda kartal.
Kanat seslerinden ibarettir seni seyrettiğim göl.
Tepeden tırnağa kanatlısın [...]
Sayfa 273
İşaret itibariyle kıymetli iki sözü aktararak hatime çekilelim: Şair Yahya Kemal, "Bir sanatı değiştirenler o sanatın kendi dairesinden yetişirler" demiş. Felsefeci Heidegger cenapları sa bunu tamamlıyor gibidir: "Düşünce, sadece aynı menşe ve kadere sahip bir düşünce yoluyla dönüşüme uğratılabilir".
Bizde de böyle mi oldu, bugün böyle mi oluyor derseniz, hep birlikte düşünelim derim.
