Sen gitmedin
Ben azalmadım
Kurtuldum hayalden
Keder olmadı
Herkes kendini
Bir daha sevdi
Heves, pişmanlık
Bıraktı kalbi
Şiir okumadım
Zamanı bildim
Aşk evdi
Güz hep başkalarının
Bahçesine geldi
Kalabalığı sevdim
Yağmur sadece yağdı
Hiçbir kadına bakmadım
Bindiğim her otobüs
Datça'ya gitmedi.
Allah'ım! Bilinen bir gerçektir ki insanlar Sana ancak çaresiz kalınca yardım dilemek için başvuruyorlar ve ellerinden başka bir şey gelmiyor. Bize acı, bizi koru, bize yardım et Allah'ım. İnsanlar, doğru olsun, yanlış olsun, haklı olsun haksız olsun, her şeyi Sen'den isterler.
Ama demek ki huzur yetmiyordu. Heyecan da lazımdı yahut bende eser miktarda bile bulunmayan renkli bir kişilik. Renkli kişilik mi dedim, aslında tam olarak ne anlama geldiğini bile bilmiyorum.
"Sen grisin," demişti yıllar sonra flört ettiğim genç bir kadın. "Renkler seni korkutuyor."