Tesadüf seni karşıma çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz yaşayıp gidecektim. Sen bana, dünyada başka türlü bir hayatın da mevcut olduğunu , benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.
29 Ağustos:
Renkli adam
Sevgili beyaz kardeşim:
Ben doğduğumda, siyahtım.
Büyüdüğümde, siyahtım.
Güneş yüzüme vurduğunda, siyahım.
Hastalandığımda, siyahım.
Bu arada sen:
Doğduğunda pembemsiydin.
Büyüdüğünde, beyaz oldun.
Güneş yüzüne vurduğunda kırmızısın.
Üşüdüğünde, morarıyorsun.
Korktuğunda, yeşilsin.
Hastalandığında, sarısın.
Öldüğünde, grisin.
Reklam
Kucağıma aldım aşkı
Baktım olacak gibi değil, kalbime bastım
Sen ki benim en kurak toprağımdın Yağmur suyu hürmetine sana kandım
Kandım... içe içe yandım.
Sayfa 533 - Kırmızı Kedi
Ne arar ki insan şu dünyada? Biraz huzur, biraz sevgi ve biraz da sadakat. Aradığını bulamayan o kadar çok insan varken, sen sahip olduklarına sımsıkı sarıl. Herkesin birbirine benzediği şu zamanda, farklı olanı bulmak gibisi yok.
Şimdi sendeyim, seninleyim, seni yaşıyorum. Beni bana bırakma!
Senden bir parçayım artık, belki de baştan başa sen oldum farkında değilsin. Beni bana bırakma!
Sen olduğun için mutluyum. Sen olduğum için de. İstersen ben olma. Hiç benim olma. Ama beni bana bırakma ne olur?
Beni bana bırakma!
GÜL BAHÇESİNİN SIRRI...Akademya Yazıları
(...) Serbest tedailerle ilerliyoruz…
Azlem: Çok zâlim, pek zâlim. Çok karanlık… Ezlem: Boğazı altında sarkık uzun kılları olan keçi… Ezmel: Hareket etmek. Muztarib olmak, acı çekmek. Savt, seda, ses. (“Sesleniş”) Gül… Elzem: Çok lâzım. Ziyade mucib. Küçük parmaklı… Rilke’nin o ünlü şiirini hatırlıyoruz:
Gül
Ey saf çelişki
Nice gözkapağının altında
Hiç kimsenin uykusu olmamanın
Sevinci…
Dante, eserinde bu çelişkiyi şöyle dile getirir: Birdenbire gözün görmez olması; geçici körlük… Bu hâl, “ebedî gül”e yakınlığın, yakınlaşmış olmanın alâmetidir…
Erdem: Usta gemici… Ermed: Gözü ağrıyan adam. Boz renkli nesne (Borges, körlükte bu rengin hâkim olduğunu söyler)… Ermida: Gül…
Rose (İngilizce): Gül. Gül gibi, gül renkli. Ümid verici durum. Şen; gül gibi geçinip giden…
İslâm Tasavvufunda, zâhir ile bâtının eşsiz bir SILA terkibinde buluşmasını gösterici Mahmud-u Şebüsterî Hazretleri’nin ünlü “Gülşen-i Râz” isimli eserini hatırlıyoruz. Kelime mânâsı, “Sırrın Gülbahçesi”… Veya “Gülbahçesinin Sırrı”…
Selim Gürselgil, (I. Dönem, Sayı 9, Nisan 1998), DANTE'NİN YOLCULUĞU -II- (İlâhî Komedyadan Tilki Günlüğüne)
Reklam
Reklam