Hiçbir devirde nebevi terbiyeden mahrum bırakılmayan insanlık, yüz yirmi dört bin peygamberin irşadı ile hayatına devam etmiş ve âhirzamana geldiğinde, bu zamanın ihtiyaçlarına en iyi şekilde cevap veren son din İslâm ile müşerref olmuştur.
Sonra sigaramı yakıyorum. Öylesine tat alarak çekiyorum ki ilk nefesi, ölüme henüz bir lokmacık bile yaklamamış olduğumu seziyorum. Yine de bilinmez ki? Belki de son nefesin tadıdır bu.
Reklam
İnsan yüreği tıpkı kırk odalı bir saraya benzer. Ömür dediğimiz kısacık zaman, bu odalara sakladıklarımızdır. Son odayı da doldurduğumuzda göç vakti gelmiş demektir.
Epikuros, "Ölümden korkmayın, o geldiğinde siz burada olmayacaksınız" der. Ama ya yaşlılık, o geldiğinde biz hâlâ burada olacağız.
Mutluluk insanın huzurlu, doyumlu bir ruha, kararlı, inanılır, durmuş oturmuş düşünce yapısına sahip olmasına bağlıdır ve hayat denen komedyanın son perdesini henüz oynamamış biri için mutludur denemez, ki kuşkusuz oyunun en zor bölümü de budur. Önceki her şey maskeyle oynanmış olabilir ya da o güzel felsefe söylemleri bizde sadece bir tutumdan ibarettir; ya da büyük talihsizlikler yaşamadığımız için yansıyordur yüzümüze huzur. Oysa ölümle karşılıklı oynadığımız bu son rolde duyguları gizlemek mümkün değildir artık, dağarcıkta iyi ya da kötü ne varsa ortaya koymak, açıkça dökülmek gerekir.
Reklam
Reklam