Pusula
@theoverthinker
İflah Olmaz Bir ASOSYALİM : Yaşamak zorunda bırakıldığım bu son derce garip gerçek dışı dünya sanki hasta bir beynin ürünü kötü bir fantezi.
– Çürümüş kemikleri kim diriltecek?
Bu konuyu tarihi seyri içinde ele almak lazımdır:
Ubeyy bin Halef adında bir müşrik, eline çürümüş bir kemik alarak Peygamber’imizin (a.s.m.) huzuruna girer. Kemiği ufalayarak der ki:
“Cenab-ı Hak bu kemiği diriltecek, öyle mi?”
Peygamber’imiz (a.s.m.):
“Evet,” der. “Bu çürümüş kemiğe, Cenab-ı Hak can verecek.”
Bunun üzerine, Yasin Suresindeki 78 ve 79. ayetler iner. Bu ayetler, mealen şöyledir:
“İnsan ‘Çürümüş kemikleri kim diriltecek?’ der; Sen deki: ‘Kim onları başlangıçta inşa edip hayat vermiş ise o diriltecek.”
Ayette dikkat çekilen nokta, insanın dünyaya gelmesindeki, yani ilk yaratılışındaki mükemmellikler. Bütün insanlar, yokluktan bu varlık âlemine çıktığına göre öldükten sonra tekrar hayat bulmalarında da elbette bir zorluk yoktur.
Evet, haşir adını verdiğimiz bu ikinci yaratılış, belki de ilk yaratılıştan daha kolaydır. Bediüzzaman Hazretleri, öldükten sonraki yaratılışın kolaylığına dikkat çekerken bir misal verir. Bu misalde, bir ordunun iki defa toplanmasına dikkat çekilir. İlk defa toplanan ordu, dağılır. Daha sonra bir boru sesiyle kolayca tekrar bir araya gelir. İlk toplantıda birbiriyle tanışan ve bulunmaları gereken yerleri öğrenen askerler, daha sonra dağılsalar bile rahatça bir araya gelebileceklerdir.
Bu harika misaldeki ordunun erleri, insan vücudundaki zerrelere işarettir. Bu zerrelerin ölüm ile dağıldıktan sonra İsrafil’in Sur’u (haşirdeki zerrelere verilen toplanma emrine ait boru sesi) ile tekrar bir araya gelmeleri, elbette ilkinden daha zor değildir.
Haşrin, yani öldükten sonra yaratılışın akıldan uzak görünmesi, genellikle ilk yaratılıştaki mükemmelliğin bilinmemesinden ve üzerinde fazla düşünmeyerek onun “kolay ve sanatsız” zannedilmesinden kaynaklanmaktadır. Oysa ki günümüzün bütün tıp
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“İnsan, ipi boğazına sarılıp istediği yerde otlamak için başıboş bırakılmamıştır. Belki bütün amellerinin suretleri alınıp yazılır ve bütün fiillerinin neticeleri, muhasebe için zapt edilir.
– İnsan başıboş bırakılır mı?
En güzel şekilde yaratılan insan, şu kâinat ağacının bir meyvesi olarak halk edilmiş ve onun bütün güzelliklerinden, nimetlerinden en güzel şekilde istifade edecek tarzda yaratılmış. Bu âlemin dikkatli bir seyircisi olmuş. Koca dünya, kendisi için güzel bir ev olarak hazırlanmış. Dağlar ve denizler, onun emrine verilmiş, hava latif bir bineği olmuş. Arılar ona bal yapmış, ipek böcekleri onu giydirmiş, koyun ve kuzular onu beslemiş, kendisi çamur yiyen ağaçlar, ellerini uzatarak en lezzetli meyveleri ona takdim etmiş. Ay lambası, güneş sobası, yıldızlar kandilleri hükmüne geçmiş. İnsan da Kâinat Sultanı’nın birliğini ve haşmetini, her birisi kendi hususî lisanıyla ilan eden sayısız varlıkların topyekun tercümanı ve takdimcisi olmak vazifesiyle şereflendirilmiş.
– 60-70 senelik bir hayat uğruna, kâinatı bütün masnuatıyla insanın emrine veren bir Zat, onu kabirde başıboş bırakır mı? Bunca masrafın hesabını sormaz mı? Emrine muti olanlara mükâfat, isyan edenlere ceza vermez mi?
