Üzgünsem üzgünüm, hepsi bu kadar. Lanetli bir ruh gibi geceleri komşuların evlerini dolaşıyorum. Peterslerinkini, Jacobslarınkini, Rancelerinkini; hepsi karanlık fare yuvaları gibi. Oysa bir zamanlar bu evlerde neşeli toplantılar olur, millet dans ederdi. Düğünler olurdu. İşte o zaman içimden kente gidip bu işe neden olan insanları öldürmek geçti.
İnsanları evlerinden kovup da ellerine ne geçti?