Eski vakitlerdi, küçüktüm, aksaktım
Beni kızımdan kardeşimden etmişlerdi.
Kanatladığım yol, indiğim vadi
Hiç bitmedi çıktığım göç bir daha.
Yanakları saçları gözleri yanmış
Zehirli gaz bombaları
Yılan gibi sokmuş yalamış gövdelerini Ağızları, küçücük dilleri yanmış
Bütün Beyrut sapsarı kalmış
Sanki ağlamak imkansız
Başları
Paletlerle ezilmiş babaları
Yahudi doğramış analarını
Binlerce çocuk topların betonların altında
Beyrutun gözyaşları şimdi
Kudüsün yanıbaşında
Müslümanlarsa uzakta
Sanki başka Gelinmez bir dünyada
Acın bir vadi
Zehirli çiçekler bir ova gibi karşımda
Gözüm baksın sadece
Ayrıntıları
Kıvrılıp kırılmış bilekleri
Kemikten yakılmış etleri
Kuma serilmiş cesetleri
Büyük ajansların yaydığı resimler
Bir seyirci gibi görsün dursun
Bir kadın gibi ağlasın..
Reklam
Biz derinliği, vadi kuytularında ararız ama o dağ tepelerinde çıkar.
Köylü Julien SorelAlıntı
Binlerce insanın oturduğu bu parıl parıl
parlayan engin vadi gözlerimi kamaştırıyor. Bu insanların hiçbiri beni tanımıyor, hepsi de benden üstün. Aklım başımdan gidiyor.
~ REINA
Bazı arkadaşlıklar vardır ki, özellikle çocukluk yıllarındakiler, ömür boyu unutulmaz, insanın zihninde derin izler bırakır. Hayatını, düşüncelerini, tercihlerini etkiler. Tüm yaşamında unutamayacağı yerde durur.
Reklam
Reklam