Hepimiz zaman zaman karanlık renkler seçiyoruz. Yoruluyor, eksiliyor, vazgeçmeyi düşünüyoruz. Ama her sabah önümüze bırakılan o boş tuval, hala söz hakkımız olduğunu hatırlatıyor. Fırça elimizdeyse hikaye bitmiş değildir.
Bugün koyu renk sürmüş olabilirsin; yarın bir ton açma ihtimali her zaman vardır.
Çalışacağım yazmaya, aklımda kalanları, olaylar zincirinden zihnimde kalanları yazmaya. Belki genel bir sonuca varırım, hayır, fakat içim rahat eder, inanabilirim kendim. — Çünkü benim için hiç önemi yok, inanmış inanmamış başkaları. — Lakin tek korkum: Yarın ölebilirim kendimi tanıyamadan.