fareler ve insanlar SPOILERLI incelemeEdebiyat
guzel bir kitapti. dili asiri akiciydi, beyninizi zorlamaniza veya bir paragrafi bastan okumaniza hic gerek yoktu. dilinin basit olmasina ragmen yine de konush guzeldi. ben kitap hakkinda arastirma yaparken maalesef sonu hakkinda spoiler yedim ama pek de sasirmamistim. az once sonunu okudum hafif gozlerim doldu, ozellikle bu olumden once lennie’nin hayal gormesi ve george’un ona hep cok iyi davrandigini dusunmesi kalp kiriciydi. george nasil bu sekilde kalpsiz olabiliyor anlayamadim, cocuklugundan beri yoldasin sonucta. lennie’nin de kesinlikle akil hastanesine veya o tarz bir seye gitmesi gerektigini dusunuyorum surekli can alip duruyor. curley’nin esinin olecegi spoilerini almamistim ve onu okudugumda gercekten cok sasirdim. kitapta lennie oldukten sonraki kismi vermemesi aslinda guzel olmus, okuyucunun yorumuna birakiyor. 
John Steinbeck 
Fareler ve İnsanlar
John Steinbeck Fareler ve İnsanlar
Puan vermedi·93 syf.·
2026 81. kitabı
#PaulLafargue’ı ilk kez #TembellikHakkı ile tanımıştım. Daha ilk sayfalardan itibaren insanı, dişlileri insan iliğiyle yağlanan sanayi katedrallerinin, boynuna kronometre geçirilmiş proletarya sürülerinin ve boş zamanı suç gibi yargılayan verimlilik mahkemelerinin içinde dolaştıran bir kitaptı . Lafargue’ın hicvi yalnızca kapitalizme değil; ter kokulu ilerleme mabedine dönüşmüş modern hayata, kendi tükenişine alkış tutan kariyer akrobatlarına ve ruhunu performans raporuna çevirmiş çağdaş insana yöneliyordu. O günden sonra onun metinlerini yalnızca siyasi değil, aynı zamanda grotesk bir uygarlık eleştirisi olarak okumaya başladım.
#SermayeDini ise bu groteskliği iyice büyütüyor. Burada artık yalnız çalışma değil, bizzat uygarlığın kendisi de otopsi masasına yatırılıyor. Lafargue tersine çevrilmiş bir kutsal kitap yazıyor adeta: dualar, vaazlar, ilmihaller, azizler, vekiller, ayinler… Hepsi yerli yerinde fakat Tanrı’nın tahtında artık Sermaye oturuyor. “Sermaye, babamız…” diye başlayan dualar edilirken, insan yiyen bu yeni ilah; işçinin kasını çeliğe, sinirini buhara, ömrünü artı-değere dönüştürüyor. Ve en korkuncu şu: bunu yalnız zorla değil, arzularımızı kendi hizmetine sokarak yapıyor.
En sarsıcı bölümlerden biri “Ücretli İlmihali”ydi benim için. İnsan artık adı olan biri değil,yalnızca “ücretli.” Babası ücretli, dedesi serf, daha eski ceddi köle… Annesinin adı ise sefalet. Modern insanın bütün soy ağacı birkaç satırda kuruluyor böylece.
Lafargue’ın hicvi bazen öyle coşuyor ki kitap neredeyse bir kara karnavala dönüşüyor. Kapitalistlerin duaları, sermayenin vaazları, “çalış ki dert yoldaşın olsun” buyruğu… İnsan bir yerden sonra gülüyor ama o gülüş mideye oturuyor çünkü kitabın en rahatsız edici tarafı aradan geçen onca yıla rağmen hala fazlasıyla tanıdık
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Mevsimlik işçilerin nasıl sömürüldüğünü, grev yaparak işçilerin durumunun iyileşeceğini savunan komünist birkaç yoldaşın süreci yönetmeye çalışmasını ve sürecin sonunu olabildiğince gerçekçi bir şekilde aktarmış Bay Steinbeck. Dünyanın her yerinde, her döneminde durum aynı. Bilinçlenmek için okumalıyız.
Sanırım bu zamana kadar okuduğum en keyifli psikoloji kitaplarından biriydi.
Yazarın dili o kadar akıcı ve sade ki, kitap kendiliğinden akıp gidiyor.
Birçok konuya değinmiş yazar ama bana göre kitabı özetleyecek tek bir cümle var:
“Kendinizi bıkmadan, usanmadan tanımaya devam edin ve kendinize ait dünyanıza sahip çıkın.
Bu hayatta kendinizden başka gidecek bir yeriniz yok.”
Benim için de, kendimi tanıma yolculuğumda adeta bir rehber oldu. Kendimi bir insan olarak sorgularken ve anlamaya çalışırken bu kitabı okumuş olmak, bana “doğru yoldasın” hissini verdi.
Bence psikolojiye ilgisi olsun ya da olmasın, kendini tanımak isteyen herkesin mutlaka okuması gereken bir kitap.
Keyifli okumalar :)
Hızır Ata yoldaşın olsun...
Çay bardağındaki son damla süzülürken, zihnimde bozkırın tozlu yolları ve Hızır Aleyhisselam’ın kutlu eli belirdi.
Teoman Han’ın devri hüzünlü bir gün batımıyla kapanırken, Metehan’ın yükselişiyle Türk’ün adı dünya sahnesine silinmez bir mühür gibi kazındı.
Kitap kapandı lakin gönlümde o büyük şahlanışın, asırları aşan derin aklın ve yükselen Al sancağın gururu kaldı.
İlyas Əfəndiyevin bu əsəri mənə keçən il oxuduğum Çingiz Aytmatovun "Cəmilə" povestini xatırlatdı ( 
Cengiz Aytmatov , 
Cemile ). Hər iki əsərin ruhunda bənzər bir abu-hava var və mən "Cəmilə"ni bəyəndiyim kimi, bu əsəri də çox bəyəndim. Kitabı bitirdikdən sonra Adil və Səriyyə obrazları haqqında uzun-uzadı düşündüm. Daha əvvəlki bir yazımda "Yaxşı insan olmaq kifayət edirmi?" sualını vermişdim ( #299581303 ). Bu əsəri oxuyarkən də özümə çoxlu suallar verdim: Səriyyə niyə belə etdi? Adilin taleyi niyə belə gətirdi? Səriyyəni o vəziyyətə gətirən düşüncələrin kökündə nə dayanırdı? Adil Səriyyənin sevgisini bərpa etmək və ya yaşatmaq üçün nə edə bilərdi? Adilin bu vəziyyətdə bir çıxış yolu vardımı, yoxsa o, artıq çoxdan uduzmuşdu?
Əsərin xülasəsini verməyəcəyəm ki, yazını oxuyanlar üçün spoiler olmasın. Bəlkə bu təhlildən sonra kimsə kitabı oxumaq istəyər. İnsan o qədər mürəkkəb varlıqdır ki, Adilin düşdüyü vəziyyətdə istənilən adam hər hansı bir hərəkəti edə bilərdi. Məsələn, qatil ola bilərdi. Adil sevdiyi Səriyyəni yaxud buldozerçi Qəribcanı öldürə bilərdi. İnsan mürəkkəb olduğu qədər, həyat da mürəkkəbdir. Bizə hansı taleyi yaşadacağını əvvəlcədən bilə bilmərik. Bəzən insan heç bir səhvi olmadan xoşbəxtliyin zirvəsindən yuvarlanıb uçurumun ən dibinə düşə bilər. Xoşbəxt bir həyat bir anda məhv olmuş bir ömürlə əvəzlənə bilər.
Bu əsər mənə çox təsir etdi. Bəlkə də düşüncələrim birmənalı qarşılanmayacaq, amma mən özümü həm Adilin yerinə qoyub onun ağrısını hiss etməyə, həm də Səriyyənin pəncərəsindən baxıb onu anlamağa çalışdım. Əvvəlcə bir qadını tam anlamağın çətinliyini nəzərə alıb Səriyyənin yerində olmağa bir az çəkindim, lakin onun haqqında düşündükcə daxili dünyasına nüfuz
Cengiz Aytmatov , Cemile ). Hər iki əsərin ruhunda bənzər bir abu-hava var və mən "Cəmilə"ni bəyəndiyim kimi, bu əsəri də çox bəyəndim. Kitabı bitirdikdən sonra Adil və Səriyyə obrazları haqqında uzun-uzadı düşündüm. Daha əvvəlki bir yazımda "Yaxşı insan olmaq kifayət edirmi?" sualını vermişdim ( #299581303 ). Bu əsəri oxuyarkən də özümə çoxlu suallar verdim: Səriyyə niyə belə etdi? Adilin taleyi niyə belə gətirdi? Səriyyəni o vəziyyətə gətirən düşüncələrin kökündə nə dayanırdı? Adil Səriyyənin sevgisini bərpa etmək və ya yaşatmaq üçün nə edə bilərdi? Adilin bu vəziyyətdə bir çıxış yolu vardımı, yoxsa o, artıq çoxdan uduzmuşdu?
Əsərin xülasəsini verməyəcəyəm ki, yazını oxuyanlar üçün spoiler olmasın. Bəlkə bu təhlildən sonra kimsə kitabı oxumaq istəyər. İnsan o qədər mürəkkəb varlıqdır ki, Adilin düşdüyü vəziyyətdə istənilən adam hər hansı bir hərəkəti edə bilərdi. Məsələn, qatil ola bilərdi. Adil sevdiyi Səriyyəni yaxud buldozerçi Qəribcanı öldürə bilərdi. İnsan mürəkkəb olduğu qədər, həyat da mürəkkəbdir. Bizə hansı taleyi yaşadacağını əvvəlcədən bilə bilmərik. Bəzən insan heç bir səhvi olmadan xoşbəxtliyin zirvəsindən yuvarlanıb uçurumun ən dibinə düşə bilər. Xoşbəxt bir həyat bir anda məhv olmuş bir ömürlə əvəzlənə bilər.
Bu əsər mənə çox təsir etdi. Bəlkə də düşüncələrim birmənalı qarşılanmayacaq, amma mən özümü həm Adilin yerinə qoyub onun ağrısını hiss etməyə, həm də Səriyyənin pəncərəsindən baxıb onu anlamağa çalışdım. Əvvəlcə bir qadını tam anlamağın çətinliyini nəzərə alıb Səriyyənin yerində olmağa bir az çəkindim, lakin onun haqqında düşündükcə daxili dünyasına nüfuz