"Fotoğraf makinen var mı?" diye sordu Thalia.
"Yok."
"Hiç resim çektin mi peki?"
"Yoo."
"Ve fotoğrafçı olmak istiyorsun?"
"Garip mi buldun?"
"Biraz."
"Peki, polis olmak istiyorum deseydim, onu da garip mi bulacaktın? Kimseye kelepçe takmadım diye?"
Gözlerindeki yumuşamadan anlıyordum ki, becerebilseydi gülümserdi. "Anlaşıldı, zeki bir hıyarsın," dedi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yoo benim ki hâlâ konuşuyor bıcır bıcır :))Şiir
İçimizdeki çocuk erken susmuştur. Kime seslensek ses veren bir başka bizdir.
Anılar öylesine ürkünç ve solgundu. Yüzlerini bir türlü çıkaramıyordum eskiden sevdiğim insanların. Hangisinin gözleri ışıkta elâ, loşlukta zehir yeşiliydi; hangisiydi daima manolya kokan; yoo, o değildi, ötekiydi saatlerin tik takını gülümseyerek kendinden geçmiş dinleyen...
Yoo, ben oturuyorum burda.
Bir an, adamların nefes almadıkları hissine
kapıldım.
Ne işleri vardı burda? Normalde, ölülerin gömülmesi
gerekmiyor muydu?
