Mustafa Kemal'in uyku düzeni ve sigara alışkanlığı hakkında
Mustafa Kemal Kurtuluş Savaşı hazırlıklarını Şişli'deki evinde olduğu kadar, son derece güvendiği büyükbabam Dr. Luigi Tergiman'ın konağında da sürdürmüştür. Pek çok kereler, ev halkı yattıktan sonra, evin perdeleri çekilmiş salonlarından birinde arkadaşlarıyla buluşarak sabahladıkları olmuştur. Mustafa Kemal, bu toplantıların bazılarına büyükbabamı da davet ederek kendisine duyduğu güveni belirtmiştir.
Bu devrede Mustafa Kemal'in yorgun ve sinirli olduğunu, az uyuyup çok sigara içtiğini, çok az yemek yediğini gören büyükbabam muayene olması için ısrar eder. Mustafa Kemal büyükbabamın evinde, bir çay toplantısında tanıştığı aile dostu Dr. Hasan Hüsnü'nün de ısrarı üzerine sonunda muayene olmayı kabul etmiş.
Teşhisin ne olduğunu bilmiyorum, ama Dr. Hasan Hüsnü, Mustafa Kemal'e, sigara ve içkiyi derhal azaltmasını önermiş. Mustafa Kemal gülerek önce, "Doktor, acı patlıcanı kırağı çalmaz" demiş sonra da düşünceli bir tavırla, "Atın ölümü arpadan olsun" diye ilave etmiştir.
Bu anıyı bana Dr. Hasan Hüsnü'nün kızı Sayın Refia Dilgimen anlatmıştı
gün
aydın olmaz yine de
gün karadır
karanlıktır
gün
yorgun bir dev gibi
boylu boyunca uzanır
içinin sokaklarına
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Halvet, ruhu toparlar ve tekrardan çalıştırır. İnsanlardan uzaklaşmamız onlardan nefret ettiğimizden değil, yorgun ruhlarımızın bu uzaklığa ihtiyaç hissetmesindendir.
Sadece gecede bir araya gelmiş yıldızlar, yorgun, bir kır eğlencesinden kamyonla dönen insanlar gibi, hayal kırıklığına uğramış, aç, hiçbiri türkü söylemeyen, terli avuçlarında ezik yaban çiçekleri.
Yaşayamadıklarına içten içe kin biriktiren, hayata mesafeli, kalbi yorgun yetişkinler türüyor her yerde. Yetişmiş gibi görünen fakat iç dünyasında eksik kalan bir halin insanı çıkıyor karşımıza. Büyüdükçe genişlemesi beklenen kalp bazen daralıyor; umut yerine hesap, güven yerine temkin yerleşiyor. Olgunluk yetişkinlerin uydurduğu, mutsuzluk yayan bir riya hastalığı olmuyor mu o zaman? Olgunluk diye adlandırılan pek çok hal, kalbi koruma adına duvarlar örmekten ibaret değil mi? Oysa duvarlar yükseldikçe insan içine sıkışıp kalıyor. İnsan ancak güvenebildiği bir dünyada erdemli bir varoluşa yaklaşabiliyor. Güvensizlik ise ruhu yavaşça kurutan bir rüzgâr gibi esmeye devam ediyor.
