Kaçmayı daha kolay buldum. Her şeyden, herkesten kaçmanın soluklanacak bir durağı var, ama kendinden kaçıyorsan durmadan kaçıyorsun, durduğun, dinlendiğin bir an bile olmuyor. Şunca seneleri yaptığım bundan başka bir şey değildi. Kendimi yarım yamalı hissediyordum. Bu yarımlığı hatırlamamak için üstünü örtüyordum kendimin. Görünmez olana kadar.
İnsan böyle bir şey. Nerede, hangi yaşta olursa olsun, kabuğunu kırıp içine baksan içi cılk yara. Yarasız, dertsiz, sırsız insan yok da, işte kimisi üstünü iyi örtüyor. Ben de örttüm. O kadar kapattım ki, kendimi bile sormadım kendime.