"Ne garip bir şeydir bilgi ! Zihne yerleşti mi, bir daha ayrılmaz ordan. Tüm düşünceleri ve duyguları silkeleyip atmayı arzuladığım oldu, fakat öğrendim ki acı hissini yenmenin tek yolu vardır ve o da ölümdür."
Bu düşüncelerin bana nasıl azap verdiğini anlatamam. Düşüncelerimi kafamdan atmaya çalıştım ama bilgiyle birlikte üzüntüm de arttı. Ah, keşke ormanımda kalsaydım da, açlıktan, susuzluktan, sıcaktan gayrısını bilmeseydim, hissetmeseydim !
"-Ölümden kaçmak için çıktığım yolda öldüğümü düşünmek istiyorsun. Sırf kendini daha çok üzmek için. Daha da pişman olmak için. 10 yaşındaydın Gaza ! Daha küçücük bir çocuktun. Düşünme artık bunları.
- Düşünmüyorum zaten, hissediyorum..."