Yeşim
@1Yesim
Ben, hayatımda kendi kendime konuşmamıştım. Kendime söylediklerime daima yüzlerce farklı sesten, yüzlerce farklı yanıt gelmişti. Şimdiyse yalnızdım. Aynı ses sorup yanıtlıyordu. Kendi başına olmak böyle bir şeydi herhalde.
Sadece beş duyumun algıladığı kadar etkiliyordu beni hayat.
Dünyaya gelmektense,direkt cehenneme gitmeyi tercih ettim her zaman.
İnsan her acıya kolayca alışabildiği ve bir süre sonra varlığını bile unuttuğu için, yokluğunun da farkına varamıyor.
Hepimiz hapistik aslında, dünyada. Hepimiz de bir yerlere kapanmıştık, isteyerek. Farkımız var mıydı, uygar dünyanın mazoşist delilerinden?