Okuyup bitirdiğim ilk ve tek şiir kitabı. O kadar güzel benzetmeler yapılmış ki alıntı defterime geçirmeye doyamadım. Bir solukta okunabilen akıcı bir kitap aynı zamanda. Herkese tavsiye ederim. Eğer isterseniz pdf mevcut atabilirim. :)
"Alt katında uyumayı bir ranzanın
Üst katında çocukluğum..."
Kitaba büyük heveslerle başladığımı itiraf etmeliyim çünkü içinde feminizme dair şeyler bulacağımı bir öğretmenimden duymuştum. Ve evet buldum. Kitap bence akıp gidiyor, yarı otobiyografik roman olması sebebi ile çoğu yerde yazarla bütünleştim. Hissettiklerini hissedebiliyordum. Fakat kitabın bana ne katması gerektiğini anlamadım. Zaten hayattan uzaklaşma noktasındaydım ve buna destek çıktı diyebilirim. Bence herkesin okuyabileceği türden bir kitap değil. Kişiliği henüz tam oturmamış ya da ruhsal olarak boşlukta olan okurlara tavsiye etmem. Gerçi kitapta amaç aramak da çok doğru değil zira Sylvia "Sadece içimde susmak istemeyen bir ses olduğu için yazıyorum." sözüyle böyle bir beklentiye sokmuyor bizi. Ve en çok da bu sözünde kendimi buldum. Yazım yanlışlarımı düzeltebilirsiniz, teşekkürler.