Kübranur
@Kubbraciftcii
Yanmış gezegenin afallamış parçası
BEYRUT'TA İBRET OLSUN DİYE YAKILMIŞ O KİTAPİnsan ve Toplum
"Ah ruhum, senin yazgın kabrin karanlığıdır, ışığa karşı tamahkâr olma."
Kitap toplamda 80 sayfa olup 3 hikayeden oluşuyor ve en çok sayfa ayrılan hikayesi "Kafir Halil". Bu hikâye aynı zamanda kitabın son hikayesi. 
Halil Cibran'ın daha önce 
Ermiş ve 
Ermiş'in Bahçesi kitaplarını bayılarak okumuştum. Anlatımına, betimlemelerine, imgelerine, şiirselliğine hayran kalmıştım.
Asi Ruhlar daha önce okuduklarımdan farklı bir tür olsa da Halil Cibran'ın kusursuz anlatımını, şiirsel üslûbunu ve çarpıcı aforizmalarını yine görüyoruz bu kitapta.
Bence eleştirilebilecek tek noktası yazarın sesinin kitapta fazlaca yankılanması. Aslında bunu bilinçli olarak yapması da çok muhtemel çünkü son hikayesi Kafir Halil'deki karakterimizin adından da anlaşılıyor bu durum. Fakat beni hiç rahatsız etmedi.
Kitap gerek ilahi üslûbuyla gerek verdiği toplumsal mesajlarla bana 
Lev Tolstoy'un 
İnsan Neyle Yaşar? kitabını hatırlattı. Ama favorim tabii ki Cibran
Halil Cibran'ın daha önce Ermiş ve Ermiş'in Bahçesi kitaplarını bayılarak okumuştum. Anlatımına, betimlemelerine, imgelerine, şiirselliğine hayran kalmıştım.
Asi Ruhlar daha önce okuduklarımdan farklı bir tür olsa da Halil Cibran'ın kusursuz anlatımını, şiirsel üslûbunu ve çarpıcı aforizmalarını yine görüyoruz bu kitapta.
Bence eleştirilebilecek tek noktası yazarın sesinin kitapta fazlaca yankılanması. Aslında bunu bilinçli olarak yapması da çok muhtemel çünkü son hikayesi Kafir Halil'deki karakterimizin adından da anlaşılıyor bu durum. Fakat beni hiç rahatsız etmedi.
Kitap gerek ilahi üslûbuyla gerek verdiği toplumsal mesajlarla bana Lev Tolstoy'un İnsan Neyle Yaşar? kitabını hatırlattı. Ama favorim tabii ki CibranReklam
Fareler ve İnsanlarEdebiyat & Roman
"İnsan yüreğinin iyi olması için akla ihtiyaç yoktur."
John Steinbeck 'in belgesel tadındaki doğa tasvirleriyle ve gerçekleri tüm çıplaklığıyla ele aldığı, kusursuza yakın kurgusuyla 'Fareler Ve İnsanlar' romanını inceleyeceğim. Romanı hayatımın farklı dönemlerinde 2 defa okudum ve hissettirdiği duyguların farklılığıyla tanıştım. İleride tekrar okursam, eminim ki yepyeni hislerle veda edeceğim son sayfalarına.
Kitapla alakalı en çok tartışılan ve sorulan sorulardan biri, hiç şüphesiz ismi. Orijinal adıyla 'Of Mice And Men' yani 'Fareler Ve İnsanlar' ilk defa lise döneminde okuduğumda, kitabı çok sevmeme rağmen ismiyle pek barışamamıştım. Fakat yakın dönemde tekrar okuduğumda, ufak çaplı araştırmalarla kitabın adının 
Robert Burns'e ait 'To a Mouse' türkçesiyle 'Bir Fareye' isimli şiirden ilham alındığını öğrendim. Zaten şiiri okuduğunuzda yalnızca romanın ismine değil kurgusuna da ilham olduğunu göreceksiniz. Bazı okurlar bu durumdan dolayı yazarı eleştirebiliyor fakat böylesi bana çok daha büyüleyici ve köklü geliyor. Çünkü gerçek bir sanat eseri içinde barındırdığı sonsuz ilham kaynaklarıyla diğer eserleri de besleyebilmelidir diye düşünüyorum.
Romanımız 1929 Dünya Ekonomik Bunalımı yaygın adıyla Büyük Buhran Döneminde çiftliklerde işçilik yapan, birbirlerinden oldukça farklı karakterlere sahip iki yakın arkadaşın Soledad yakınlarındaki bir çiftlikte çalışmaya başlamalarını, orada kuracakları/kuramayacakları ilişkileri ve beraberinde gelen bir dizi olayı konu alıyor. Baş karakterlerimizden Lennie Small: İsminin aksine oldukça iri cüssesiyle karşımıza çıkıyor. Zihin yetersizliği olan özel gereksinimli bir birey olmasından dolayı kontrolsüz güç kullanan, iletişim problemleri yaşayan ve tek dostu George Milton'a bağımlı bir karakterdir. Diğer baş karakterimiz George Milton:
John Steinbeck 'in belgesel tadındaki doğa tasvirleriyle ve gerçekleri tüm çıplaklığıyla ele aldığı, kusursuza yakın kurgusuyla 'Fareler Ve İnsanlar' romanını inceleyeceğim. Romanı hayatımın farklı dönemlerinde 2 defa okudum ve hissettirdiği duyguların farklılığıyla tanıştım. İleride tekrar okursam, eminim ki yepyeni hislerle veda edeceğim son sayfalarına.
Kitapla alakalı en çok tartışılan ve sorulan sorulardan biri, hiç şüphesiz ismi. Orijinal adıyla 'Of Mice And Men' yani 'Fareler Ve İnsanlar' ilk defa lise döneminde okuduğumda, kitabı çok sevmeme rağmen ismiyle pek barışamamıştım. Fakat yakın dönemde tekrar okuduğumda, ufak çaplı araştırmalarla kitabın adının Robert Burns'e ait 'To a Mouse' türkçesiyle 'Bir Fareye' isimli şiirden ilham alındığını öğrendim. Zaten şiiri okuduğunuzda yalnızca romanın ismine değil kurgusuna da ilham olduğunu göreceksiniz. Bazı okurlar bu durumdan dolayı yazarı eleştirebiliyor fakat böylesi bana çok daha büyüleyici ve köklü geliyor. Çünkü gerçek bir sanat eseri içinde barındırdığı sonsuz ilham kaynaklarıyla diğer eserleri de besleyebilmelidir diye düşünüyorum.
Romanımız 1929 Dünya Ekonomik Bunalımı yaygın adıyla Büyük Buhran Döneminde çiftliklerde işçilik yapan, birbirlerinden oldukça farklı karakterlere sahip iki yakın arkadaşın Soledad yakınlarındaki bir çiftlikte çalışmaya başlamalarını, orada kuracakları/kuramayacakları ilişkileri ve beraberinde gelen bir dizi olayı konu alıyor. Baş karakterlerimizden Lennie Small: İsminin aksine oldukça iri cüssesiyle karşımıza çıkıyor. Zihin yetersizliği olan özel gereksinimli bir birey olmasından dolayı kontrolsüz güç kullanan, iletişim problemleri yaşayan ve tek dostu George Milton'a bağımlı bir karakterdir. Diğer baş karakterimiz George Milton:Dikkat! Bol spoiler içerir.
"Simerenya... Öyle bir dünyanın hasreti imkanının delili değil miydi?" (301 s.) Yoksa Ferhat'ın da dediği gibi bulutlarda mı geziyordu Samim? Varsayalım ki gezinsin bulutlarda anlıyordu neticesinde seni, beni, Meral'i ve diğerlerini. Bu bile yetmez miydi Simerenyayı yaşatmaya? Neden anlamaz insan Samim'i ve nicesini. Anlamak... Anlamak, evvela insan ruhunu. Çabasının dahi mukaddes sayıldığı bu eylem üzerine serilmiş romanımıza, felsefe de özenle işlenmiştir. Resmî, musikiyi, şiiri harmanlayarak çirkin zıtlıkları müthiş bir nahiflikle aktarmış anlatıcımız.
Romanın ilk cümlesi: "Cesareti yoktu." aslında bir karakter üzerinden diğer karakterlere ve topluma bir eleştiri olmalıydı. "Cesareti yoktu." cesaretimiz yoktu evet. Duymak yerine dinlemeye, bakmak yerine görmeye, dokunmak yerine hissetmeye... Evet cesaretimiz yoktu: İnsan ruhunun derinliklerine inmeye. Neydi bizi tutan boğulma korkusu mu? Oysa insan suyunu içinde taşır. Bakar ki yüzen yok o zaman dalgalanır, taşırır. Meral gibi... Yandı Meral. Yandı. İçinden taşan su söndüremedi yangınını. Samim'in kulaçları tatmin etmedi onu. Küçük bir havuzdu o, kendini okyanus sanardı. Kül oldu Meral. Duman sardı her yanını. Onu yine yalnız Samim anladı. Öldü mü? Kaldı mı? Bilinmez. Pek de ehemmiyeti yoktu artık. Samim'in kulaç atmayı bıraktığı bu küçük havuzun suları çekilmişti çoktan. O da bilirdi de kendini, bilmezden gelirdi. Ona anlam katan Samimdi. Yazar Meral'i yalnızca yazdı. Onu yaşatan Samimdi. Yandı Meral. Alev aldı. Onu yalnız Samim anladı. Yalnız Samim. Ve sayfalar tükendiği vakit anlıyor insan, yalnız olan bizler değil: Ben ve Samim.
