Lamia Elif Şimşek
@Lamiaelifsimsek
13 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yeraltından Notlar-FYODOR DOSTOYEVSKİEdebiyat
Bu kitap genelde okunması zor kitaplar arasında yer alıyor. Ben buna katılmıyorum , sadece doğru vakitte doğru kişilerin okuması gereken bir kitap bu. İnsanlar tarafından sevilmedikçe hırçınlaşıp kabul görmedikçe öfkelenmeniz ve bunları hissettikçe herkesten aslında kendinizden nefret etmeniz gerekiyor bence bu kitabı okumadan önce. Eğer bunları düşük voltajda yaşadıysanız ve yine ağır geliyorsa bu kitap okumadan önce 'Yeraltı' filmini izleyebilirsiniz karakterle pardon Dostoyevski ile daha çok empati yapabilirsiniz.
Bir kişiyi tanımak için şu soru güzel bir başlangıç olabilir; Dostoyevskici misin, Tolstoycu mu? Ben Dostoyevskici olan taraftanım. Kitaplarında ruhunun çırpınışlarını hissetmek, hayata karşı bir kabul görme beklentisinde olmak ama o hayattaki insanların arasına girmek istememek. Aslında günlük hayatta bizim arada kaldığımız sıkıntıları bu kadar özümsemesi kendini gerçekçi bakış açısıyla adlandırırken bir o kadar da o gerçekten kaçmaya çalışması ya da kabul etmekte zorlanması. Büyük ihtimal Dostoyevski onun hakkında bunlar dendiğini duysa homurdanırdı ama o homurdanmanın altında gizli bir memnuniyet yatardı. İşte bu kitapta hepimizin ruhunda var olan ama kimimizin öldürdüğü kimimizin beslediği duygulara karşı savaşa 1. ağızdan şahit oluyoruz. Kitabın her sayfasında bir savaş var bazen sakinliğe bazen hayatın ritmine ama en çok kendi benliğimize.
'Ölü doğmuş insanlarız biz ve uzun zamandır canlı babaların çocukları değiliz, giderek daha çok hoşlanıyoruz böyle doğmuş olmaktan. Zevk duyuyoruz bundan. Çok yakın bir gelecekte bir şekilde düşüncelerden doğmanın bir yolunu bulacağız. Ama yeter artık; 'yeraltından' daha fazla yazmak istemiyorum. FD
Ama insan bitmedikçe yeraltı bitmez, yeraltı bitmedikçe yeryüzüne çıkma umudu bitmez. Umutla kalın.
BEN,KİRKE - MADELİNE MİLLEREdebiyat
O kadar güzeldi ki, hasret kaldığım bir tarzda yazılmıştı. Mitolojiyi bu kadar güzel bir dille yazan o tanrıların güçlerinin aslında güçsüzlük olduğunu bu kadar hissettiren az kitap var bana göre. Okudukça olaylar arasında kaybolmaktan vakit bulursanız eğer insanların aslında yüzyıllardır çözmek istedikleri problemlerin gerçek problem olup olmadığını sorgulayabilirsiniz. Bir yerde şu sözü duymuştum 'Aslında hayatta en önemli olan çakıl taşı gibi kalmaktır. Çakıl taşları etrafındaki etkenler yüzünden aşınır ama özünü kaybetmez.' . Gerçekten ne kadar özümüzü koruyoruz ya da özümüzü koruyacak kadar doğru muyuz? Sanırım kitaptaki karakterlere biraz fazla romantik yaklaşıyorum. Her şey zıttı ile birlikte vardır sözüne inanan biriyim ama o zıtlıklar ayrı vücutlarda olmasındansa tek bir vücutta o zıtlığın çarpışmasını izlemek ve yaşamak bana daha iyi hissettiriyor. Dediğim gibi kitabı okurken kaybolun olaylar ve kişiler arasında ama düşünmeyi ve hissetmeyi bırakmayın. Aramızda kimler Prometheus'un kaderini yaşamaya cesaret edebilir? Belki de ilk sormamız gereken soru bu kendimize.
