…Keşke telefonumun düzenli olarak çalmasını özlediğimi söyleyebilseydim. Ama bu bir rahatlamaydı. Her aramasının ne kadar acı verdiğini, her günüme ne kadar burukluk bıraktığını fakr etmemiştim.
Bir gün kalbim bu kadar yaralanmayacaktı. Bir gün, umuyordum ki, ona karşı hissettiklerim yumuşayacaktı. Umarım bir gün, telefonu elime alıp değişiklik olsun diye onu arayabilirdim.
Ama bugün değil.
Onun üstünde hiçbir hak iddia edemezdim, bunu biliyordum. Ama yalnız bir yaşamda, bir başka ruhun sizinkinin yanına damladığı ender anlar vardır, yıldızların senede bir defa yeryüzüne sürünüp geçmesi gibi. Daidalos da benim için öyle bir takımyıldızdı.