Bu kitabı okuyup, kapağını kapadığımda "Vay bee!" dedim. "Acaba hayatı bu kadar ciddiye almak niye?" diye düşündüm. Çünkü ana karakterimiz hayatın hevesinden uzak, tek düze hayatın verdiği eğlencelerle yetinmekle ve bundan hiç rahatsızlık duymamakta. Fakat her şeyin sonunda yine en büyük suçlu kendisi değil miydi? Bir gün gelecek ve hepimiz o rahiple yüzleşeceğiz. Tüm suçlar üstümüzde bir leke gibi kalacak, umursamadan yaptığımız şeyler bir gün kapımızı çalacak ve sonumuzu getirmeyecek midir zaten? O zaman şunda anlaşmak gerek, hepimiz bir gün o sona ulaşacağız. Kimimiz bu yabancı gibi tek düze hayat yaşayıp sonunu getirecek, kimisi de o savcı gibi diğerlerinin hayatını alt üst etmek için elinden geleni yapacak ve en sonunda kendi sonunda boğulacak. Bu hayatta savcı mı olmak isterdim yoksa bir yabancı mı? Sanırım yabancı olmak isterdim. Kimsenin hayatında söz sahibi olmak istemem ki istemiyorum zaten. Bir gün ne savcı ne de yabancı kalacak hayatımızda fakat hepimiz bir gün tıpkı yabancı gibi isyan edeceğiz. Bize yapılan haksızlık ve yanlışlar için. Lafın kısası okumak isteyip de tereddütte kalanlar varsa kesinlikle okumalı.