Ögmə, ey zahid, mana rizvanü cənnət bağini
Kim, anın yarın üzü tək bir güli-həmrası yox.
Qılma, ey naseh, mənə zülfin sevərsən deyə tən,
Xansı aşiqdir kim, andan başda bir sevdası yox.
Gərçi çoxdur dünyada üşşaqi ol mahın, vəli
Bu Xətayi xəstətək bir aşiqi-şeydası yox.
—
Övme ey zahid bana cennetin bahçesini,
Çünkü onun, yarimin yüzü gibi bir gül eşi yok.
Kınama ey öğüt veren, “onun saçını seviyorsun” diye beni,
Hangi âşık vardır ki, ondan başka bir sevdası yok.
Gerçi dünyada o ay yüzlünün âşıkları çoktur ama
Bu hasta Hataî gibi divane bir âşığı yok.