İnsanın doğasında vardır. Gördüğü iyiliğin karşılığı için kendisini ne kadar yükümlü hissederse, yaptığı iyiliğin karşılığında da o kadar beklenti içine girer.
Kendini sevmenin bizi “hayata asılmaya;’’ iyi kötü hayatta kalmaya çabalamaya, yaşamın vakitsiz ya da aniden sona ermesine yol açabilecek her şeye direnmeye ve karşılık vermeye ve bu direnişi etkili kılabilmek için formumuzu ve gücümüzü korumaya, hatta daha da artırmaya yönelttiği doğrudur.