Nice sonra anlıyorum ki, İslamiyet adalet meselesini kainata batıni ve zahiri ile çok güzel yerleştiren bir anlayış sunuyor.
Ben onların suçlu olduklarına inanmıyorum, suçlu olan asıl örgüt, suçlu olan yüksek düzeydeki memurlardır.
Yaratılanın Sitemi…Alıntı
Ah Frankenstein, herkese hakkınca davranıp sadece beni ayaklar altına alma. Senin adaletini, hatta merhametini ve sevgini en fazla ben hak ediyorum. Senin yaratığın olduğumu unutma. Âdem’in olmam gerekirken, düşkün melek oldum; hiç günahım yokken sevinçten mahrum ettin beni. Her yerde eksiksiz bir mutluluk görüyorum; bir tek ben, telafisi imkânsız biçimde bu mutluluğun dışına itilmişim. İyilikseverdim ben; ruhum insaniyetle ışıldıyordu. Fakat işte,yalnız değil miyim, sefilce yalnız?
Bazen etmezler öylece izlerler aşağılıklar!Alıntı
Zalimlik ve eziyet yapıldığını gören herkese müdahale etmek düşer…
Hukukumuz da yaşadığımız yerler gibiydi, eskimiş, işlevini yitirmiş, çürümeye terk edilmiş, yıkılmak üzere... Böyle bir toplumda adalet gerçekleşebilir miydi?
