"Zira insanlar her zaman için en önemli kişiyi işlerinden dolayı ihmal ederdi. Kendini.."
İnsan, merkezinde olduğunu zannettiği bu kalabalık dünyada çok yalnızdı.
Sıradan ama hayal işte
Birlikte sahilde yürüyüşe çıkar, vapur gezintileri yapar, geçmişin izlerini silmeye çalışırlardı.
Ados - SırrımAlıntı
- bak şimdi bir sen bir ben kaldık.
- başka kim vardı ki?
- biz vardık. şimdi sen varsın, ben varım.
“Ölmek nihai “olmayış” hâlinde “oluş” diyebilir miyiz? Oluş ve olmayış kelimeleri de kavram değil mi ? Hakikat bu ikisinin dışında, ikisinin de kaynağı olmalı. Yine başladım… “Olmak” fiilini kullanmadan, yaşamı ve yaşama ait kavramları ifade edebilmenin veya edememenin mümkün “olmadığını” görüyor musunuz? Dedemin şimdi anlıyorum. Dedem, “Sessizlik öğretmenlerin en bilgisidir,” der durur lakin Tamburu asla susmaz. Bir gün o çalarken konuşabilme cesaretini toplayıp “ Hiç bıkmadınız mı dedeciğim?”diye sorma gafletinde bulunmuştum. İlkleri anlatıyordum ya size, işte bu da bir ilk. Üzerime titreyen dedem bana ilk kez, “ Öl mü diyorsun bana Adoş?” diye bağırmış, salonu inletmişti.”
