Bir ağıt gibi konuşuyorlardı.
Türkmenin anlı şanlı günlerinde türküler, ağıtlar, destanlar vardı. Toylar, düğünler, gelenekler vardı. Ulu semahlar, mengi-ler vardı. Uç gün üç gece süren cemler vardı. Aşıklar, kavalcılar, destanılar vardı. Her evde masal söyleyen, ağıt yakan bir yalı Türkmen anası vardı. Kilim, halı dokuyanlar, keçe dövenler, k-lıç yapanlar, pirler, ocaklar vardı. Kök boya yapanlar, gümiy eyer, palan yapanlar... Ünü İrandan Turana, ünü Umurdan Şama ulaşmış ustalar vardı. Beyler vardı ki, ulu şanlı kartallara ben-zer. Bir ovaya inince velilerin, paşaların karşıcı çıktığın...
Azala azala, tükene tükene gelmiş bitivermişti her şey. Söz daha önce bitmişti. Türkü, oyun, destan, ağıt, Nasrettin Hoca, Koca Yunus; semah, cem daha önce bitmişti. Kırk yıldır can çekişiyordu tekmil Türkmen mağrıptan maşrıka kadar. Her şey daha önce bitmişti.
Reklam
İnancı olan güçlü olur, inancını terk eden kendisini güçsüz hisseder. Bir inancın üzerine başka bir inanç zor kurulur, kolay bir iş değil bu. İman da aşk gibidir, biri bitmeden diğeri başlayamaz.
Savaş, Kürtlerin ve Osmanlı yöneticilerinin aşağıladığı, küçük gördüğü ve adamdan saymadığı kimi Ermenilere kendilerini ispatlama ve içlerindeki eziklik duygusunu aşma fırsatı veriyor. Bazı insanlar için adam yerine konulmak, bir yere , ulvi bir dereceye ait olmak, bunların bilincine varmak çok önemlidir. Bu duyguyu bir kez yaşayan insan kolay kolay gözünü budaktan esirgemiyor, canını sakınmıyor. Hatta o duyguyla ölmek istiyor. Taşnak ve diğerleri de bu duyguyla yetişip Osmanlı karşıtı birer fedai oluyorlardı.
"Peki, göz göre göre kendilerini ateşe atmaları neden?"
Neden çok, istemediğin ve bilemediğin kadar çok neden var. Ama akıl insana, düşmanın karınca olsa bile dikkat etmeyi ve yenilmemeyi salık verir.
Reklam
Reklam