Emre Altun
@altunemre7
DOSTLUK, İHANET VE BEKLEYİŞ..
Hayatta her sorunun bir cevabı olduğunu düşünürüz. Bazen de cevapları bildiğimiz halde muhattabının ağzından dinlemek isteriz. Öyle anlar gelir ki cevapların da önemi kalmaz. Zaman bize çok önemli, gerekli olduğunu düşündüğümüz cevapların bile bir hiçe dönüştüğünü ve anlamını yitirdigini acı bir şekilde gösteriyor.
Gerçeği ve hakikati istemek neden bu kadar zor ve yorucu ?
Peki ya dostluk kavramı herkes için aynı derinlikte ve aynı düzlemde midir ?
İnsanın içindeki o karanlık dehlizlerdeki günahları ve hırsı gün yüzüne çıkarmamak için verdiği mücadeleden galip geldiğini söylemek mümkün müdür ?
Yazar, bu sorularla ve cevaplarının verdiği gerilimle beni baş başa bıraktı.
Kitabın verdigi duyguları hissetmemek mümkün değildi, iyi ki okudum dediğim bir eser oldu..
Yaşayamamak
İlk defa bir kitabı yorulduğum için değil de gözyaşlarımı silmek ve kendimi toparlamak için okumaya ara verip, bir süre sonra ancak devam edebildim..
Yoksulluğu, sefaleti, acıyı, umutsuzluğu, ölümü iliklerime kadar hissettim. Bir insan bu kadar acıya rağmen hayata hâla umutla devam edebilir mi diye düşünüp durdum.
Maalesef bazı insanlar hayata yaşamaya değil de acılarla boğuşmaya ve vadesini doldurmaya geliyor..
Ağır bir aile trajedisi sunan sade, anlaşılır ve akıcı okunmaya değer bir eser.
Belki bir Emir ve Hasan değiliz; çocukluğumuza verip görmezden gelemeyiz bir şeyleri. Ama büyüklüğün bizde kalmasını sağlayabiliriz.Her zaman bir Sohrab'ımız olmayabilir, yüklerimizin ağırlığını en aza indirmek için bir masuma hayat sunamayabiliriz. Ama belki içimizdeki ışığı açarsak gölgemizin karanlığına kafa tutabiliriz.
Şimdi bırakalım adaletin gözleri kör kalsın.İnsan yüreğiyle görebilmeli..
Kitabı okurken kendimi festival filmi izler gibi hissettim. İki ana karakterin Felsefi diyalogları çok keyifli ve tatmin ediciydi. Kısa ama bir çok mesaj veren yapısıyla okunması gereken bir eser olduğu kanaatindeyim.
