Otuz bir.
Yaşlı değil.
Genç de değil.
Ama yaşanılabilir, ölünebilir bir yaş.
Doktorların adını defalarca hecelediği, ama aklında tutamadığı bir bela. Adı önemsiz bir felaket.Sonucu ölüm olan bir ölüm. Sevgi halatı. Düşenlerin kafatasını çatlatacak bir yükseklik. Acele etmeye gerek yok. Nasıl olsa ilk düşen öldü. Sıra herkeste.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Çok tuhaf ama olasılıkların gerçekten bir sistemi olmasa bile rastlantısal bir düzeni var sanki.
Sayfa 27
"Bizlerin elleri kanlı ama çocuklar için tertemiz Avukat. Burası paralel evren gibi ama aslında gerçekler burada." Kalbim sıkışıyordu. "Tugay özgür kaldığında ne değişir bilinmez ama umarım kaybettiği sol kolu için de bir masal vardır. Umarım özgür kalırsa."
“Kadın olmak nasıl bir şey en ufak fikrin var mı?"Alıntı
"Sürekli yargılanmak demek. Kıyafetlerinle, kıvrımlarınla.
Televizyonu her açtığında daha zayıf ve daha güzel olman gerektiğini duymak demek. Bir erkekle aynı işi yapmak ve daha az para almak demek. Normal şekilde yaşlanıyorsan kendine bakmayı bırakmışsın demek, yaşlanmayı durduracak bir şey yaparsan da fazla zorluyorsun demek." Aksak bir nefes aldı.
"Kadın olmak bir nefeste kendi adına konuşmayı, sonraki nefeste susmayı öğrenmek demek. Sürekli ama sürekli savaşmak demek."
