❝ Olur hattâ benim kalb-i alîlim,
benim hissim, benim şi'rim —emînim—
senin nûrunla bîhûş-i tesellî...❞
Sayfa 27 - ♡⸝⸝
Âgûş-i vuslatımda mehlika lerzân iken
Câvidanî bir hayatı sığdırırken âna
Bîhûş nigerân olurken kar gibi gerdâna
Havl-i ulviyette ruhum vâlih ü hayran iken
Yalnız sensin , sen !
Vuslat Kucağımda bir ay yüzlü titrerken
Ebedi bir hayata sığdırırken bir âna
Kendimden geçmiş, bakarken kar gibi gerdana
Yüceliğin etrafında ruhum şaşkın, hayranken
Yalnız Sensin, sen!
O anda havf u hafâdan hayat olup medhûş
Derin düşünceye daldım. Ne varsa hep bihûş!
Sada, o samt ile ebkem.. Şeb-i adem câmid!
Harâbeler mütefekkir.. Minâreler sâcid!..
Mesnevi’nin ilk 18 BeytiAlıntı
بشنو اين نى چون حكايت مىكند
از جدايىها شكايت مىكند
Bişnev in ney çün hikâyet mîküned
Ez cüdâyîhâ şikâyet mîküned
Dinle, bu ney neler hikâyet eder,
ayrılıklardan nasıl şikâyet eder.
كز نيستان تا مرا ببريدهاند
در نفيرم مرد و زن ناليدهاند
Kez neyistân tâ merâ bübrîdeend
Ez nefîrem merd ü zen nâlîdeend
Beni kamışlıktan kestiklerinden beri feryâdımdan
erkek ve kadın müteessir olmakta ve inlemektedir.
سينه خواهم شرحه شرحه از فراق
تا بگويم شرح درد اشتياق
Sîne hâhem şerha şerha ez firâk
Tâ bigûyem şerh-i derd-i iştiyâk
İştiyâk derdini şerhedebilmem için,
ayrılık acılarıyle şerha şerhâ olmuş bir kalb isterim.
هر كسى كاو دور ماند از اصل خويش
باز جويد روزگار وصل خويش
Ey vahdet! Bahr-i bîpâyan! Sensin mevce-zen Kesret-i emvâc içinde rûnüma sensin yine Bin isim, yüz bin çeşit vermişsen de kendine Her ne dense, asuman, eflâk, ervâh, beden
Yalnız sensin, sen!
Dikkat ve imanla baksa çeşm-i insan âleme Asumana, kubbe-yi minâya, mihr-i envere Âlem-i bâlâya, arşa, bir de bu esfel yere Dûrbîn-i marifetle baksa vech-i âdeme
Yalnız sensin, sen!
Sünbül ü reyhanda da, şevke ve gîlânda da Dilhıraş feryadı arslanın, nevâsı bülbülün Gonçe-yi şevkbahşı, bûy-i ruhnüvâzı bir gülün Zerre-yi câmidde de en ufak hayvanda da
Yalnız sensin, sen!
Cümle havâssımda, kalpte, akl u vicdânımda Sevk-i aşkla mest ü bîhûş kaldığım demlerde Hasret ü firkatle sûzan bîkarâr cânımda
Yalnız sensin, sen!
Âğûş-ı vuslatımda mehlika lerzân iken
Câvidanî bir hayatı sığdırırken âna
Bîhuş nigerân olurken kar gibi gerdâna
Havl-i ulviyyette ruhum vâlih-ü hayran iken
Yalnız sensin, sen!
***
Ey birlik! Engin deniz! Sensin dalgalanan
Dalgaların yoğunluğu içinde yüzünü gösteren sensin, sen
Bin isim, yüz bin çeşit vermişsen de kendine Her ne dense, asuman, eflak, ruhlar, beden
Yalnız sensin, sen!
Dikkat ve imanla baksa insan gözü âleme
Gökyüzüne, mine renkli kubbeye, parlak güneşe
Yüce âleme, arşa, bir de bu en aşağıdaki yere
Marifet dürbünüyle baksa insanın yüzüne
Yalnız sensin, sen!
İlâhi! Gördüğüm âlem mi insâniyetin mehdi?
Bütün umrânı târîhin bu çöllerden mi yükseldi?
Şu zâirsiz bucaklar mıydı vahdâniyetin yurdu?
Bu kumlardan mı, Allah’ım, nebîler fışkırıp durdu?
Henüz tek berk-ı îman çakmadan cevvinde dünyânın,
Bu göklerden mi, yâ Rab, coştu, sağnak sağnak, edyânın?
Serendip’ler şu sahiller mi, Cûdî’ler bu dağlar mı?
Bu iklîmin mi İbrahim’e yol gösterdi ecrâmı? Haremler, Beyt-i Makdisler bu topraktan mı yoğruldu?
Bu vâdiler mi dem tuttukça bîhûş etti Dâvûd’u?
Hirâ’lar, Tûr-ı Sînâ’lar bu âfâkın mı şehkârı? Bu taşlardan mı, yer yer, taştı Rûh-ullah’ın esrârı?
