Konuşmak gerek bir kaç şey üzerine
Kendine yetmek, kendini yenmek vesaire
içimsıra sonbahar garipliğinin ağır yorgunluğu
fırat rüzgâra karşı aktığı zaman
sessizce kendi kendime ağlıyasım gelir
nedense kimbilir
Sayfa 55
Reklam
Sahaflığın en sevdiği yanlarından biri de dertlenmeye zaman bırakmayan bu işin, hiç beklenmedik bir zamanda, kapıdan
giren hiç tanımadığı ama kitaplar sayesinde yüzyıllardır tanıdığı biriyle ilginç bir konuda sohbete açık olan aralığıydı.
Böylece, dilden dile çevrilen, incir çekirdeğine eziyet çok dilli telefon konuşması, diyaloglar arasına giren uzun suskunluklar, derin sigara çekişler ve Kabakıç Elizabeth’in meraklı bakışları arasında şöyle sürüp gidiyor:
— Onu çok özledim.
— O da seni özlemiş.
— Sahi mi?
— Sahiymiş.
— Yarın ne yapıyormuş?
— Çalışıyormuş.
— Ben onu gene ararım.
— İyi!
— İyi geceler.
— İyi geceler.
"Sizi tartışmaktan sakındırırım. Çünkü tartışma vakti âlimin cahilleştiği vakittir. O anda şeytan âlimin günaha düşmesini arzular."
Reklam
Reklam