“Kim, hiç değilse bir kerecik olsun, bir gün batımında dolaşırken ya da geçmişinde kalan bir günü kafasında şekillendirmeye çalışırken sonsuz bir şeyler yitirdiğini düşünmemiştir ki.”
Bütünü görmeden sesleri birbirinden ayırt edemiyorum. Kırık camlar her tarafımı kanatıyor. Pürüzsüz bir zeminde yürümek nasıl olurdu acaba? Tüm kırılan camlar toplanırsa sesim arşive kalkar mı? Belki de kalkmaz.