Kan ağlasın bu dide-i dür-bârım ağlasın
Ansın benim o yâr-ı vefâdârım ağlasın
Çeşm ü dehân u ârız u ruhsârım ağlasın
Baştan başâ bu cism-i siyeh-kârım ağlasın
Agyârım ağlasın bana hem yârım ağlasın
Gûşeyleyen hikâyet-i Esrar'ım ağlasın
Nâ-dide bir güher telef ettim dirîg u âh
Hâk içre defnedüp gerü gittim dirîg u âh
Açıkça söylemek gerekirse, çocuklar ebeveynlerinin yanında, çokça akrabanın içinde, kendi evlerinde dahi yetim gibi büyüyorlar. Çocukları iyi besliyor, güzel giydiriyor olabilirler. Sağlıklarından endişe de duyuyor olabilirler. Fakat çocuk aklının ve ruhunun beslenmesi, temizliği ve sağlığı hiç mi hiç akıllarına gelmiyor. Gerçekten de, çocuklarımızın şimdi olduğundan daha kötü olmadıklarına şaşırmak gerek.