Geçerim şiirlerimle ağaç altına.
Sen ve bir şişe şarap, bir somun ekmek yanına.
Huzur veren ezgisiyle.
Ah, bu ıssızlık cennettir bana.
"Söyle bana, sistemime bağlı kalıp mutluluğu elimin içinde hissedince kendimden nasıl geçmeyebilirim ki ? Paraya ihtiyacım var, kendim için, karım için, romanımı yazabilmek için... Evet buraya sizleri ve kendimi kurtarmak için geldim."
İşte böyle sevgili dost, görünüşte birbirine hiç de benzemeyen bu işleri yaparak her ikimiz de aslında, tüm insansal eylemlerin tek anası olan aynı duygunun peşinde koşacağız; her ikimiz de tutkularımızı doyurmaya uğraşacak, her ikimizde aynı şeyi; mutluluğu, olanaksız mutluluğu arayacağız.
