Gizem İmat
@gizemimat
Profesyonel ya da süper zeki değilim kendimce yorumluyorum:)
Üniversite
44 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitabı ilk çıktığı zamanlar okumuştum. 2015 zamanında. O zamanlar yaşım itibari ile çok absürt gelmemişti ya da farkındalığım o kadar yokmuş diyebilirim. Şimdi tekrar okudum ve anladım ki içerisinde o kadar çok psikolojik şiddet, sevgi adı altında baskı ve tecavüz var ki. Yapılan her türlü şiddet , baskı, olumsuz davranış sevgi ve aşk kavramlarına sığınılarak yapılmış. Yaşlar çok küçük, özendirilen şey bir öğretmen-öğrenci ilişkisi ve davranışlar aşırı anormal. Her ne olursa olsun örnek olması ya da insanın kendini bulabileceği, bakış açısı ya da empati kurmak isteyeceği bir olay yok içerisinde.
Bir de bu kurgunun lisede geçmesi korkunç.. bu kitaplara cidden bir yasak gelmeli
Kitabı okurken sürekli yaşadığım durumlar
*Kes artık Gece!
*Kitapta da herkes felsefi konuşuyor bi tane normal konuşan yok
*Yazar Uygar'ı sürekli övüyor kesin ölecek kesinn..
Ayrıca kurşun yemekten kevgire dönen Ediz duruken tek kurşunda ölen Uygar...
*Doğa hamile kalıp bebeği de trajik şekilde ölmezse ben de bir şey bilmiyorum (çokk klasik baygınlık geçirdim)
*Yazarın cümleleri yazarken eski satırları sürekli copy paste yapan görüntüsü (bilgisayarda 'of neredeydi yaa' diye arayıp ctrl+c, ctrl+v yapıyor)
*Ne dağ eviymiş arkadaş!
*Ee şimdi Levent Çağıran neden öldü? Bir de Ediz şerefsiz babanın intikamını alıp ne yapacaksın Allah aşkına ama
*Her duyduğu şeyden sonra derin uykulara yatan Doğa'yı okurken aklıma hep ötmekten yorulup hık diye yana devrilen horoz görüntüsü geliyordu djdjdjd
*Şevkat Yerimdar'daki kahvehanenin camı bu kitapçının camı kadar parçalanmamıştır. Kitapçının sahibi dükkana geliyo tepkisi 'of yine mi yaa' (Mesut Süre taklidiyle okuyun djjdkd)
koptum yorumuna alemsin zdfhjzxdhf
sevgi iyileştirir. tüm çıkmaz sokaklardan ve düştüğümüz karanlıktan bizi sevgi kurtarır. bu kitap, bu seri bunu bir kez daha anlamamı sağladı. zorluklar olur, bazı acılar hiç geçmez ama içten, gerçek bir sevgi bizi kurtarabilir. güzel duygular da uğrayabilir ve en çaresiz hissettiğin anda bile bir ışık bulunabilir. tüm acıların ve yaşanmışlıkların ardında bile gülümseyebileceğimizi, dipte hissettiğimizde bile hayatta gülebileceğimiz şeylerin var olduğunu bize öğreten bir seriydi. bana her duyguyu yaşatan, yeri geldiğinde ağlatan yeri geldiğinde güldüren güzel bir yolculuktu. birçok acıyı sığdırdık yüreğimize. bazen kendimizi bulduk bazen onların acılarını içimizde hissettik ve onlarla birlikte üzüldük, yıprandık, yorulduk, umutlandık, sevindik, eğlendik... hislerin kitabı sokak nöbetçileri. hepsini kalbimizde hissettik, anladık. çocuk olduk, büyüyemedik, büyüdük. en değerlisi birçok hayatı içinde barındırması ve hepimizin belki çocukluğumuzu belki acılarımızı onlarda bulmamız ve aynı veya benzer şeyleri paylaşmamız. her daim ben de ayrı bir yere sahip olacak ve defalarca okumaktan hiç bıkmayacağım. okumayı düşünmediğim ve başta ön yargılı olduğum kitabın bana bunları yaşatması hatta hislerimi yeterince tarif edemediğimi hissedişim tuhaf ama iyi ki okumuşum. veda etmek hep zor, size veda etmek de zor olacak ama kendimi sürekli burada bularak belki de hiç veda etmemiş sayacağım.
merhaba acaba emare kitabı gibi kötü sonla mı bitiyor? emareden sonra aslı arslan okumaya cesaret edemiyorum da:)
merhaba, yeni görüyorum bunu ama sizin için spoiler vereyim. mutlu sonla bitiyor ancak sona gelene kadar da bize her türlü acıyı yaşatıyor...
Emare aslında bugüne kadar neden okumadım diye kendime çok kızdığım bir kitap oldu ama okuduğum süre boyunca da rüyalarımda bile gördüğüm bir kitaba dönüştü her gece Korel ve Minel’i gördüm rüyamda her gün neredeyse işte otobüste evde onları düşündüm gerçekten aralarındaki olanlar beni o kadar etkiledi ki yani tamamen gerçeğe yansıtarak yaşayarak okuduğum bugüne kadar ki tek kitap diyebilirim kitaba yapılan yorumlarda hep Minel suçlu görülmüş ve Minel’e karşı hep bir nefret kusulmuş fakat bu kitapta Minel’i de çok anlamaya çalıştım Korel’e binlerce kere üzüldüm ağladım ama Minel’e de ağladım Korel Erezli hayatımın en büyük kahramanlarından biri olarak hep kalacak diyebilirim…
Hayatın onlara yaşattıkları ikisine birden o kadar zor ki yerlerine kendimi koyduğumu hissettiğim anlarda bile nefesim kesiliyordu diyebilirim…
Ama her şeye rağmen umarım Korel ve Minel başka bir evrende mutludurlar,çocukları olmuştur ve Minel Korel’i isteyerek hiç unutmamış ona hep aşık ve bağlı olarak kalmıştır onlar mutluluğu en çok hakeden iki haksız yere yargılanmış kişi çünkü….
Beni bu hikayede etkileyen bir başka kişi de Korhan’dı;
Korkan başından beri ısınamamıştım fakat hep kafamda bir yerlere oturtmaya çalıştım fakat hiç oturtamadım cidden çocukluğumuz tohumumuzdur sözü beni de çok derinden etkileyen bir cümle oldu….
Kitabı çok beğendim fakat psikolojime de etki etti diyebilirim ama herkesin de mutlaka okuması gereken bir seri…
neden mineli suçluyorlar ben de anlamıyorum bence minel yüzünden korel denek olmadı. korhan öyle ruh hastası biri ki bence yine onu denek olarak alacaktı tabi buna minelin sebep olması daha acı oldu sadece. ve kitabın sonuna kadar tüm oklar promethus diye koreli gösterse dahi minel inanmadı yanında olmaktan vazgeçmedi hatta korel ben promethusum dediğinde bile seni korkutuyorlar mı o yüzden mi böyle diyorsun dedi. yani bence son kitapta minel cidden korelin yanında oldu ve korel de gerçekten promethus çıktı ki bu kısımda ben şok oldum hiç beklemiyordum. bügeye ayrıca çok üzüldüm umudu vardı mutlu olmayı hak ediyordu ve minel olmasa promethusla alakası da yoktu. vallahi çok yaraladı bu kitap beni. umarım başka bir evrende em güzel halleryile mutludurlar..