Sen olmasan gölgem bile benden çekilir,
Bir tebessümünle hazan bağım bahar olur
Tozlu Bir Zamanı Taşıyan
Cebimde yıllardır taşıdığım birkaç kelime vardı,
Bir de içime çökmüş ağır bir taş.
İkisi de sessizce düştü
Ömrümün dibini göremediğim kuyusuna.
Uzun süre ses çıkmadı.
Sonra halkalar büyüdü suda,
Büyüdükçe sustum.
Bir çocuk geçti yolun kenarından.
Yüzünü çıkaramadım.
Belki adını da biliyordum bir zamanlar,
Şimdi hiçbir şey kalmamış.
Pencereleri zorlayan şey rüzgâr değildi.
Bunu sonradan anladım.
İnsanın içine bazen ansızın dolan
O kocaman boşluktu.
Uzakta bir kapı gıcırdadı.
Kimse yoktu evde.
Yine de biri geçmiş gibi geldi;
Bir odadan ötekine taşınan yalnızlık belki.
Eğilip suya baktım.
Gölgem dağıldı yüzeyde.
Su bile yorgundu sanki,
Durmadan akıp gitmekten.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hüzün kovan kuşu Müzik
"Dışım içimden gelir
Yani gölgem kendimden
Aşktır ölümden güzel olan
Bak ve gör yaşam düşlerdedir."
🐦🌿🤍
youtu.be/5LxtB1A_t6s?si=...
“elim ayağım
sen gittin yağmurun sürdü sonra
denediğim taş çarşıları oldu dünyanın
sabır bitkileri
kırk uykusunu uyuduğum doğu kırk yolunu yürüdüğüm sokak
hayat hep tuhaf bir yapışkanlıkla kaldı boynumda dedim kırk sesle yıkansam da gitmez kalbimden sesin
ben dik gölgem kambur
bu leke başka "
BABA!
Gölge olamadım bir evlada... Gölgem de göçtü gitti şu dünyadan. Köşeme çekildim, şansı hâlâ avucunda olanların somut sevgi gösterilerini izliyorum. Kıskanmadan fakat içim çekilerek, imrenerek... Benim de şu cihanda payıma düşen, babalar gününde ve diğer tüm günlerde özlemmiş.