Kala kala gölgem tek can yoldaşı
Yoruldum kendimden taşı ha taşı
Bağrıma taş bastım bağrımda taşı
Yaktı da kül etti gönül ataşı
Reklam
İnsan bu dünyada ailesine de sırtını yaslayamazsa kime yaslardı?
“Kendine, "diye fısıldadı gölgem. “Kendine yaslanan her zaman dik yürür.”
Bir gün ne hayalim ne de gölgem kalacak
Artık ne sıcaklık, ne biraz nem kalacak
Benden sana binlerce şiirden başka
Bir parça ümit, bir yığın özlem kalacak
Nereden gittiysek yıkıldı dağlar
Dediler, durursan kapanmaz yara
Ben ve gölgem yine düştük yollara...
Reklam
Reklam