Birlikte Güneş'i batırmıştık seninle
Artık damlalarla, iniltiyle gelecek gece
Sildin bütün renkleri incecik elinle
Kaldım kara sözcüklerle, hece hece
Kimsesizim, hısmım da yok, hasmım da,
Görünmezim, cismim de yok, resmim de,
Dil üzmezim, tek hece var ismimde,
Barınağım gönül denen yer benim!...
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Diyelim ki öfkelendiğinizi hissediyorsunuz; bu öfkeyi doğuran nedeni on yedi hece ölçüsüyle kaleme döktüğünüz anda hemen bu öfke başkasına aitmiş gibi görünmeye başlar. Fakat kimse öfkeliyken haiku yazamaz. Benzer şekilde eğer ağlıyorsanız, gözyaşlarınızı on yedi hece ölçüsüyle kâğıda dökün, böylece içiniz rahatlar. Düşünceleriniz kâğıda geçtiğinde, ağlamanıza neden olan acı ile arasındaki tüm bağ kopar; böyle anlarda benim tek hissettiğim, gözyaşı dökebilen bir insan olduğum için duyduğum mutluluk oluyor
Bir çözülmez bilmece;
Hep sayı, harf ve hece...
Peçe üstünde peçe...
Böyle aynı noktanın
Üstünde saatlerce,
Benliğime eğilsem,
Sabah, akşam ve gece,
Ortasında odanın,
Karanlıkla çevrilsem,
Bir çözülmez bilmece;
Hep sayı, harf ve hece...
İçinden bu kafanın,
Fâni dünyayı silsem.
Dünyalar nice nice;
Yavaşça ölebilsem,
Yeni baştan dirilsem,
Duysam, görsem ve bilsem!
Ne ileri, ne geri,
Ne geri, ne ileri!..
Bir gece,
Gecede bir uyku..
Uykunun içinde ben..
Uyuyorum,
Uykudayım,
Yanımda sen.
Uykumun içinde bir rüya,
Rüyamda bir gece,
Gecede ben..
Bir yere gidiyorum,
Delice..
Aklımda sen.
Ben seni seviyorum,
Gizlice..
El-pençe duruyorum,
Yüzüne bakıyorum,
Söylemeden,
Tek hece.
Seni yitiriyorum
Çok karanlık bir anda..
Birden uyanıyorum,
Bakıyorum aydınlık;
Uyuyorsun yanımda..
Güzelce.
Biliyordum belki de ....
Sevilmediğimi.
