"Boşver sen dünyayı. Yarın yel savuracak toprağımızı, içelim, hoş geçsin üç nefeslik ömrümüz."
Gülecekti ama kapının önündeki Murathan'ı ve kucağındaki Yusuf Ali'yi gördüğünde hızla beni kendine daha çok çekerek gerilemişti. "Evimize gidelim, hadi."
"Lan, Tönge," dedi Murathan. "Gelsene içeri, çay içelim."
Çocuklar olduğu için nezih bir şekilde reddetti. "Eyvallah, kardeşim. Ben, sen kotamı doldurdum, bir iki gün görüşmeyelim."
Keyifle güldü Murathan. "Güneş kızı öpmeden bırakmam."
"Ben de ben de!" diyen Yusuf Ali, Timur'un sinir olması için yeterliydi ama ona asıl ihaneti, kucağından inmek için çırpınan kızı yaşattı. "Öpüp geleyim, babam," diyerek kıvranıyordu Güneş.
Timur bırakmak istemedi ama nafileydi. Güneş bir şekilde kollarından sıyrılmış ve minik topuklarının üzerinde sekerek onlara ilerlemişti. Timur'un can sıkkınlığını görmemek imkânsızdı. Yıllar geçiyordu ve inatla bu olaya karşı huysuzluğunu dile getirmekten çekinmiyordu. Ona göre Murathan ve Gökçen'den el almaları büyük bir hataydı. Giderayak Güneş'i yakalar gibi oldu ama başaramadı.
için...
Şarap dünyanın abıhayatı!
Mukaddes şarabı içelim dedi Cenaballah bize mahsus eylemiş.
Şarapsız geçen günler ömürden değil!
İçin…
''...Hadi bir yerlere gidip içelim."
"Biraz bekle" diyorum.
"Beklemek, diyor. Yaptığımız başka ne ki?...''
