En büyük pişmanlığınız?
Sonbahara doğru kasabamızın sabahları pek enfesleşir.
Güneş, daha, tâ uzaklarda, ovanın doğu sınırını pembe bir şerit gibi çizen Emir Dağları'nı aşmadan uyanırız. Kasabanın omzunda yükselen dağlar hafifçe morarmıştır ve gökyüzü gümüş rengindedir.
Yüzümü yıkamak için bahçedeki çeşmeye gittiğim zaman, göğsüm ferahla genişler.
Ayva ağacına bakarak üç beş defa derin derin nefes alır veririm. Sonra içimden belli belirsiz bir karartı geçiverir ve ben: "Niçin biraz daha önce kalkmadım?" diye üzülürüm.
Varım ben
kendimden beri.
İleri gittiğimden beri
hep geçtiklerim geçiyor içimden — gelemiyor gittiklerim hiç geri.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Uzun bekleyişlerin kalbe yansıyan ihtilalleri olur; geceler boyu yalnız ve sessiz beklerken pek çok şeyi yeniden düşünür insan. Neler neler söylemedi içim o uzun bekleyiş gecelerinde, neler neler kurdum içimden, bilsen...
Bazı geceler durduk yere içimden kendimi sokaklara vurup naralar atmak geliyor herkesi huzursuz etmek taşkınlıklar yapmak olaylar çıkarmak istiyorum.
Her şeyin geçtiğini,zamanın cümle derde şifa verdiğini söyleyenlere sövüyordum içimden. Dünyanın en büyük yalanıydı bu. Zaman geçiyordu evet. Zamanın geçtiği doğruydu. Aman zamandan başka hiçbir şeyin geçti yoktu.
“Ve sen geçersin içimden. Bitmek bilmezsin.”
