Aslı, bir alıntı ekledi.
5 saat önce · Puan vermedi

Siyasal iktidar denen şey, bir sınıfın başka bir sınıfı ezmekte kullandığı örgütlü güçten başka bir şey değildir.

Komünist Manifesto, Karl MarxKomünist Manifesto, Karl Marx
Zehra., bir alıntı ekledi.
9 saat önce · Kitabı okuyor

İnsanları, makam, mevki, mal, zenginlik ve iktidar yani 'sosyal statü' bakımından birbirinden ayıran ve sınıflaştıran, dahası buna göz yuman bir din, bilin ki Hz. Muhammmed'in getirdiği din değildir.

Geceye Bir Güneş Çizdim, Muhammed Rıdvan Sadıkoğlu (Sayfa 31 - 2. Basım)Geceye Bir Güneş Çizdim, Muhammed Rıdvan Sadıkoğlu (Sayfa 31 - 2. Basım)
Fatih, Katalonya'ya Selam'ı inceledi.
12 saat önce · Kitabı okudu · 13 günde

İspanya İç Savaşı, II. Dünya Savaşı hakkında okumayı sevdiğimden olsa gerek ilgimi çeken bir konu. İç Savaş hakkında kabaca bilgim olmasına rağmen ilk defa bununla ilgili bir kitap okudum. Bu yüzden okumak isteyenlere ilk tavsiyem İspanya İç Savaşı hakkında bilgi sahibi olduktan sonra okuyun. Ben bile Franco kim, bunlar niye savaşıyor biliyor olmama rağmen arada savaşın gidişatını daha iyi bilseydim keşke dedim.
Kitap, Orwell'in savaştaki anılarından, gözlemlerinden oluşuyor. Oraya gidişi, milislere katılışı, cephede gördükleri ve siyasi durumdan bahsediyor. Milislerin pek de askeri olmayan durumunu iyi bir gözlemle aktarmış. Başıboşluk, düzensizlik ve eğitim eksikliği Franco karşısında savaşan milislerin en büyük sorunu. Bu sebeple olsa gerek kendilerine de savas konusunda güvenmiyorlar. Ama bu noktada Orwell, Ispanyollarım gözü karalığını da vurgulamayı unutmamış ki bu durumu Alman askerlerden de okumuşluğum var. Orwell'in cephedeki anıları ve İspanya hakkındaki gözlemleri kendini okutturan cinsten.
Kitabın en sıkıcı bölümleri, Franco karşısında yer alan cephenin siyasi durumunun anlatıldığı yerler. Birçok örgüt var, neredeyse hepsi birbirine düşman. Savaş sürerken bile varolan iktidar kavgaları yüzünden asıl amaçlarını bile unuttukları oluyor. Orwell'in eleştirdiği en önemli noktalardan biri de bu.
Orwell'in İspanya İç Savaşı'nı Cumhuriyetçilerin içinden bir göz olarak anlattığı bu kitabı, İç Savaş hakkında detaylı bilgiler isteyen veya Orwell'in hayatının önemli kitapları etkileyecek kadar önemli- bir dönemini okumak isteyenlere öneririm.

Monokl, bir alıntı ekledi.
13 saat önce · Kitabı okuyor

Oy Kullanımı
Temelde hiyerarşik ve anti-demokratik bir toplumun iktidar sahiplerine ideolojik meşruiyet kazandırmaktan başka bir işe yaramaz bu.

Antropoloji, Ekoloji ve Anarşizm, Brian MorrisAntropoloji, Ekoloji ve Anarşizm, Brian Morris
Kajin, bir alıntı ekledi.
22 saat önce · Kitabı okudu · Beğendi · 10/10 puan

Hayatım boyunca kendim olabileceğim bir yer aradım.

Bu yer bazen bir insanın yüzü oldu, bazen sevdiğim bir kitapta altını çizdiğim cümle, bazen ölüler gibi haftalarca susmanın saltanatını yaşamak, bazen de denizin köpürdüyen mavi kaosunda eritmekle gözlerimi. Ama yetmedi bunlar. Sonuna kadar kendim olmak istedim, evreni kanatlamak pahasına. Sanatı denedim; otoriteye karşı çıkanların birbirlerine karşı imgelerle iktidar olma çabası.

Hepimiz Deliyiz, KolektifHepimiz Deliyiz, Kolektif
Onur Özkan, bir alıntı ekledi.
23 saat önce · Kitabı okudu · İnceledi · Beğendi · 9/10 puan

"İktidar bir araç değil, bir amaçtır.
Kimse devrimi korumak için diktatörlük kurmaz; diktatörlük kurmak için devrim yapar.
Zulmün amacı zulümdür.
İşkencenin amacı işkencedir.
İktidarın amacı iktidardır."

1984, George Orwell (Can Yayınları)1984, George Orwell (Can Yayınları)
mısra, bir alıntı ekledi.
23 saat önce · Kitabı okudu

Artık mahkemeye düşmek benim için eski anlamını tamamen yitirmişti. Mahkemeye düşmek yurdun ve halkın çıkarlarını savunanların iktidar tarafında cezalandırmak istenmesinden başka bir şey değildi ve çekinilecek, utanılacak bir yanı da yoktu. Diyebilirim ki, mahkeme korkusu ilk mahkemenin açılmasıyla yok olup gitmiş, onun yerine inandıklarını mahkemede de olsa savunmanın huzur ve güveni gelmişti.

Olaylı Yıllar ve Gençlik, Harun Karadeniz (Sayfa 16 - Literatür Yayınları)Olaylı Yıllar ve Gençlik, Harun Karadeniz (Sayfa 16 - Literatür Yayınları)

Deneme mi, anlatı mı? Belki ikisi belki de hiçbiri
Sevgili okuyucu, kitapların bir ruhu var. Kitaplara ruh veren, yazarın kelimeleri değil, duygulardır. Kelimelerin içi boştur; kelimeleri dolduran, kelimelere anlam veren duygulardır. Kitaplar, salt kağıt birikintileri değildir. Her duygu anlaşılmayı ister. Öyle ki her duygu anlaşılır değil. Bir duygunun dile getirilmesi için, biraz da karşı tarafın desteğine ihtiyaç duyulur. Sevgili okuyucu, sana düşen, elindekinin bir kağıt yığını değil, duygu dolu bir kalbi taşıdığının şuurunda olmandır. Bir duygu dile getirilince, bir düşünce kağıda dökülünce basitleşir. Kitaplar anlaşılmaktan -ya da yanlış anlaşılmaktan- korktuğu için, ilk tanışmada belki de içini sana açmaz. Tekmil ruhlar, bir kuş yüreği kadar ürkektir. Kalabalık içinde unutulunca kırılır. Ya bir ruhu yalnız bırakmayacak kadar sev ya da o ruhu, meskeni olan yalnızlıktan dışarıya çıkarma. Sevgili okuyucu, unutma ki, ruh, salt kalınca yalnız değil, kalabalık içinde anlaşılmayınca yalnızdır. Bir ruha yapılabilecek en büyük kötülük, bir daha yalnız bırakmayacağım ümidi verip, yalnız bırakmaktır. Sevgili okuyucu, kitaplar demiştik değil mi? Öyleyse, neden yalnızlığa gittik? Yoksa, her insan bir kitap mı? Anlaşılmayı, okunmayı, duygulmayı bekleyen. Salt sevmek yetmez, sevgili okuyucu; ilgi göstermek, değer vermekte şart! Bir kitabı sevip, aldın diye onun sahibi olmazsın ki, tozunu alman, ilgi göstermen, okuman, anlaman da lazım.
Sevgili okuyucu, kitapların bir ruhu var, dedik, değil mi? İnsanların yok mu? Belki de yazarlar, vücudu artık ruhunu taşımadığı için, kitaplarına naklediyor olamaz mı?
Sevgili okuyucu, tanışmayı unuttuk değil mi ? Ben, yalnızlığın dinini yayan, bir gecekondu (yoksul insanlar, gecekonduya "ev" diyor biliyor musun? Çünkü o evin içinde salt koltuk takımı ve perdeler yokmuş, içinde yaşayan ruhlar varmış) hayatı süren, duvarlar içinde anlaşılmayı bekleyen, kalabalıktan nefret eden, salt kalınca bir orduya dönen bu hayatın basit bir oyuncusuyum. Bu hayatın bir oyun olduğunu yoksa bilmiyor muydun? Belki de şu an seninle oyun oynadığımı, bıyık altından sana güldüğümü sanıyorsun. Hayır, sevgili okuyucu; ben kimseyi taşkaraya alacak kadar iyi yetişmiştirilmiş, farklı roller yapan usta bir oyuncu değilim. Yalnızım. Ve senin gibi sevgili okuyuculara da ihtiyacım var. Eğer yalnız bırakacaksan, söyle lütfen! Eğer yalnız bırakıp gidersen, beni yalnızlığımdan dışarıya çıkarırsan, gelmişine de geçmişine de söverim! Sevgili okuyucu, burada mısın? Peki, burada olduğuna sevindim. Kitaplar güzel değil mi? İçinde acı, sevinç, üzüntü, heyecan, mutluluk, hüzün var değil mi? Eğer yalnız kalmasaydım ya da yalnız bırakılmasaydım, belki kitaplara bu kadar vurulmazdım. Sevgili okuyucu, kitaplara neden koşarız? Yalnız kalmak için mi yoksa yalnız kalmamak için mi? Muhabbetim çekilmiyor değil mi? İnsanlar, mutlu olmak istiyor, aşk istiyor, seks istiyor, heyecan istiyor! İnsanlar acı şeyler dinlemek istemiyor. İnsanlar, acı çektikten sonra, sevinç yaşarmış. Peki, acı dinledikten sonra ne yaşar? İnsan, anlatmak istiyor değil mi? Hem neden anlatıyoruz ki, insanların dinlediği yok; herkesin bir acelesi var. Hem insanlar seni dinledikten sonra, kaldığı yerden devam ediyor. Ve sen, "neden, anlattım ki, hem hiçbir şey geçmedi ki, içimde bir duygu daha doğdu," diyorsun. İçindekilerini dökemeyince, içindekilerle yaşamaya alışıyorsun. Ben kötü müyüm? Hem ben kötüysem, keyfimden olmadım ya, beni kötü olmaya toplum zorladı, yaşadığım çevrem zorladı. Bir arkadaşım vardı, o ressam olmak istiyordu, babası "Olmaz! Ya doktor, ya mühendis, ya da avukat olacaksın yoksa aç kalırsın," dedi. Çocuk ressam olmak istiyordu, babası zorlayınca, mühendis oldu. Ve çocuk bir de yazmaz mı? Yazdı da anlaşılmadı. Neymiş, efendim, "Biz ironi denen şeyin ne olduğunu bilmiyormuşuz." Hastir, işinize gelince her şeyi bilirsiniz, işinize gelmezse hiçbir şey bilmezsiniz. Bu arkadaş ben değilim, sevgili okuyucu. Ben tiyatrocu olmak istiyordum, babam, "İnsanları güldürünce eline ne geçecek, "dedi. O yani babam, tiyatrocuların yani sanatçıların amacı, toplumun aksayan yönlerini yani, acıklı yönlerini mizah vurduğunubilmiyordu. Ne denir ki babaya! "Tamam," dedim. "Sen ne istersin, söyle de öyle olayım," dedim. Öyle yüzüne karşı demedim, içimden dedim. Ne güzel dünya, senin dünyaya gelmene vesile olduğu için, iraden de, özgürlüğün de onun elinde. Bu dünyanın bir oyun, bizim de bir oyuncu olduğunu söylememişmiydim. Kukla ve oyuncu aynı görevleri mi yapıyor? Sevgili okuyucu, cahilliğimi mazur gör, pek bilgi değilim. Ben bize oyuncu değil de kukla demek istiyorum, müsaaden var mı? İktidar da öyle değil mi? Bir oy verdik mi, irademiz de elimizden alınıyor, özgürlüğümüz de! Biz bunun için mi oy veriyoruz! Ben, oy vermiyorum; özgürlüğüme de, irademe de karışmayın. Siyasete girdik değil mi? Kusurumu mazur gör, okuyucum. Şu an kafamın içinde yaşıyorum da...
Kötülükte kalmıştık değil mi? İnsan karnı aç olduğun için ekmek çalırsa, kötü mü oluyor? Ya da tekmil insanlara zulmeden bir insanı öldürdü diye kötü mü oluyor? İnsanların umudunu öldüren, sevinçlerini kursağında bırakan, mutluluğunu çalanlar kötü değil mi? Aç olan bir insana yemek vermeyen daha kötü değil mi? Ben kötülüğü savunmuyorum; ihtiyaç durumunda kötülük yapan insanları savunuyorum. Sevgisiz kalan çocuklar, suça karşı eğilimli olur, sevgili okuyucum. İnsanlar neden, kötü yetiştirilmiş çocuklara karşı kin, nefret ve öfke besleyerek yaklaşıyor ki? (Not: Sevgi, tekmil hastalıklara karşı iyi gelen bir ilaçtır. Lütfen, eczanenizden ısrarla isteyiniz.) İnsanlar öyle davranınca, çocuklar beyninde psikolojik travmalar geçirerek içinde oluşan duyguyu bir yerlere boşaltmak istiyor. Demem o ki, mürekkebim azalıyor, silahımı çekip, sizleri vurabilirim. Evet, kötü bir şakaydı, kabul ediyorum. Şiir yazan insanlara kulak verin; mısralarına öfke, hüzün, keder yerleştirirler. Enstrümanla uğraşanlara kulak verin; kelimelerle anlatamadığı duyguları ses olarak iletirler. Şırıl şırıl akan suya kulak verin; gördüğü tekmil hadiselerin şiddetini suyun akış kuvvetiyle karşı tarafa bir mesaj olarak verirler. Şiir yazan, türkü söyleyen, saz çalan insanlar kötülük görmüştür; öyle ki intikamlarını silahla değil, sanatla alırlar. Ve bu insanların kendini ifade ettiği eşyaları ellerinden alırsanız, silahlanıp karşınıza dikilerler. Ve yaptığım şaka değildi, bir gerçekti. Bu cümleleri neden yazdığımı bilmiyorum, belki de canım biraz da olsa konuşmak istedi. Evet bu konuşmayı neden yaptığımı açıklıyorum: Yaptım, çünkü canım istedi. Sevgili okuyucum, çok kötüyüm değil mi?

Hülya Bilgin, bir alıntı ekledi.
Dün 15:21 · İnceledi

İktidar, ancak eğilip onu almak cesaretini gösterenlere verilir.

Suç ve Ceza, Dostoyevski (Sayfa 522)Suç ve Ceza, Dostoyevski (Sayfa 522)
Serhan Ş, bir alıntı ekledi.
Dün 14:08 · Kitabı okudu · Puan vermedi

Ne demiş Chomsky...
Herhangi bir yerde iktidar mekanizmaları söz konusu ise, orada mutlaka şiddet de vardır.

Psikoloji, Fulya TaşçevirenPsikoloji, Fulya Taşçeviren