Hepsi görmeye başladılar. Gözleri açılır açılmaz yaşamlarındaki felaketin görüntüsünden dehşete kapıldılar ve kendi zenginlerine karşı cephe almaya başladılar. Zincirlerini kırdılar.
Bir haftadır kendimi keyifsizliğe kaptırdım ya da garip bir hastalığa yakalandım. İster istemez sigarayı alıp yaktım. Niçin sigara içiyorum? Arasında sigara olan sol elimin iki parmağını dudağıma götürüyorum. Dumanını havaya üflüyorum. Bu da bir hastalık işte.
With its ceaseless boom and bust cycles, capitalism is itself fundamentally and irreducibly bipolar, periodically lurching between hyped-up mania (the irrational exuberance of 'bubble thinking') and depressive come-down. (The term 'economic depression' is no accident, of course). To a degree unprecedented in any other social system, capitalism both feeds on and reproduces the moods of populations. Without delirium and confidence, capital could not function.