Kadın doğum uzmanı-jinekolog Lissa Rankin çocukluğundan itibaren, uzun bir süre boyunca tehdit altında ve güvensiz hissetmişti; bu, tıbbi eğitiminin şiddetlendirdiği bir duygusal durumdu.
The Anatomy ofa Calling [Bir Çağrının Anatomisi] adlı kitabına, bir tıp asistanı olarak, bütün gece bir doğum odasından diğerine nasıl koşturmak zorunda kaldığım, birbiri ardına zorlu doğumlarla nasıl uğraştığını, dört bebeğin ölümünden sonra ebeveynleri nasıl desteklediğini ve tüm bu süre zarfında üstleri tarafından kadın soyunma odasının mahremiyetinde bile kendi kederini bastırması için nasıl azarlandığını kabus gibi anlatarak başlar. "Doktorlar" diye yazar, "duygularını istifleme konusunda ustalaşırlar. Yas tuttuğumuzda, birisi duygularımızı incittiğinde veya üzgün olduğumuzda ağlayamayız." Geçenlerde Califomia' da yaşayan bir doktorla konuştum. "Tıp fakültesinde" dedi bana, "sürekli cerrahi profesörlerimin cinsel tacizine uğruyordum. Sürekli. Tahammül etmekten başka çarem yoktu ... Tıp fakültesi müdürüne hiç gitmedim, kimseye söylemedim ya da korunma talebinde bulunmadım, çünkü bu benim yaralanmamın bir parçasıydı: Yardım isteme, 'muhtaç' olma, şikayet etme iznim yoktu."
Dünyada şefkat, af, insanlık gibi güzel şeyler varken neydi bu insanlardaki vahşilik ki hâlâ birbirlerini yiyor, hâlâ birbirlerini yemekten zevk alıyorlardı?