Sevilmek istemiyorum artık, sarmayın yaramı,
Yalan sözlerle boyamayın benim kara dünyamı.
Gölge etmeyin yeter, çekin o süslü ellerinizi,
Gördüm arkasında maskelerin, o gizli nefretinizi.
Çivisi çıkmış şu dünyanın, aşklar bile sahte,
Her güzel sözün sonu çıkıyor aynı hüsrana, bahta.
Pazara düşmüş duygular, her şey satılık, her şey yalan,
Bir enkazım şimdi ben, o masallardan geriye kalan.
İçim zehirle dolmuş, akıtamam ki dışarı,
Hangi merhem iyileştirir bu amansız hasarı?
Bir feryattır kopar içimde, sessiz ve derinden,
Yaşamak istemiyorum, bıktım bu yalan düzenden.
Yorgun Amanos
Yorgun Amanos-Reçetesiz SızıŞiir
Çaresiz gönlüme dermansız konuşma,
Bana deriden ümitler bağlama,
Gözlerimde yaşlar, yüreğimde sızılar,
Sebebi o yarin kara kaşı, kara gözüdür.
Dermanı sende değil be hekim,
Dermanı yarin bir çift sözündedir,
Unutacağım demek ne berbat sözmüş,
O söz yüreğin en büyük düşmanıymış.
Ne ilaç ne merhem kapatmaz bu yarayı,
Uğraşma bırak hekim, kanasın gönül yarası,
Dermanı sabaha kadar resmine bakıp içmek,
Tükenmiş bir adamım, dermanı o yardadır.
Sus konuşma hekim, daha da acıyor canım,
Süzülür durmaz gözümdeki yaşlarım,
Bedenimde değil bu sızı, kalbimin ağrısı,
Bir zalim sevdim diye hançer olup saplandı bağrıma.
– turna
19.06.2026
KARA TOPRAK
Dost dost diye nicesine sarıldım
Benim sâdık yârim kara topraktır
Beyhude dolandım boşa yoruldum
Benim sâdık yârim kara topraktır
Nice güzellere bağlandım kaldım
Ne bir vefa gördüm ne fayda buldum
Her türlü isteğim topraktan aldım
Benim sâdık yârim kara topraktır
Koyun verdi kuzu verdi süt verdi
Yemek verdi ekmek verdi et verdi
Kazma ile döğmeyince kıt verdi
Benim sâdık yârim kara topraktır
Âdem'den bu deme neslim getirdi
Bana türlü türlü meyva yedirdi
Her gün beni tepesinde götürdü
Benim sâdık yârim kara topraktır
Karnın yardım kazmayınan belinen
Yüzün yırttım tırnağınan elinen
Yine beni karşıladı gülünen
Benim sâdık yârim kara topraktır
İşkence yaptıkça bana gülerdi
Bunda yalan yoktur herkes de gördü
Bir çekirdek verdim dört bostan verdi
Hastalık ve ölüm çevirir küle
Bütün ateşleri bizim'çin yanan.
Aşk ve şevk dolu bu iri gözlerle,
Kalbimin boğulduğu bu ağızdan,
Bu öpüşten merhem gibi etkili,
Bu coşkudan bir ışık kadar keskin,
Ne kalır? Ruhum, bu dehşet verici!
Sadece üç çizgi, soluk bir resim,
Ölür, benim gibi bir yalnızlıkta,
Ve zaman, o küfürbaz ihtiyar ki,
Sürtünüyor her gün sert kanadıyla...
Hayat ve Sanatın kara katili,
Öldürmeyeceksin bende kalanı
Zevkim ve şanım olan kadını!
Kara sevda bu merhem ne çare
Lokman neylesin yürekte yara
Haydi turnalar yarime uçun
Halim görsünler kara bağlansın
Gazzeli Yetimlerin Annesi’ne…
(Ferda Hanım’a ithaf…)
Ferda Hanım…
Size bir şiir yazmaya çalıştım; mısralar adınızı taşıyamadı,
Bir teşekkür etmek istedim; kelimeler kifayetsiz kaldı,
Gazzeli yetimlerin annesini anlatmaya,
sözümün dermanı yetmedi,
kalemim takatsiz kaldı…
Bu aciz satırlar, bir merhamet denizinden damladır,
Yazdığım her kelimem eksik,
her cümlem yarımdır,
Siz şiirlere, sözlere, kelimelere sığacak biri değilsiniz Ferda Hanım…
Adınız Gazzeli yetimlerin yüreğinde,
mazlumların duasında,
Arş-ı Âlâ’ya yazılmışken,
ben sizi nasıl anlatabilirim ki?..
Sizinle Gazze için yaktığınız ağıtların satırlarında,
Gazzeli yetimlerin semaya açılan ellerinde,
Filistinli öksüzlerin yanağından süzülen gözyaşlarında,
Kudüs'te enkazların arasında yeşermeye çalışan umutlarda karşılaştık…
Adınızı bir şiirde duymadan önce dualarda duyduk,
Bir kitapta okumadan evvel mazlumların dilinde duyduk,
Bir alkışın gölgesinde değil, bir ahın içinde;
Gazzeli yetimlerin gözyaşında,
Mescid-i Aksâ’da bir annenin duasında duyduk…