“Karacaoğlan günlerdir kızı göremiyordu. Sevdası başında tütüyordu. Konuşmuyordu. Sazı elinde gez babam gez ediyordu.”
Yürü bre fıkaralık elinden, dolanıp belime kuşak olursun... veremler hastalar, uyuzlar. Sevdalar, küsmeler barışlar, heeeey karasevdalar.
Azrail gelmiş de can talep eyler. Benim can vermeye dermanım mı var?
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Sen bir kenara durmuş bakıyorsun.
Dağlar senin önünde gelip durur.
Yol senin serine görünür.
Kötüsü sana vurur rüzgârın.
Eğrisi sana yağar yağmurun.
Ekmeğin karası sana düşer.
Sen şu koca Türkiye toprağı.
Sen Yunus'un, Karacaoğlan'ın, Pir Sultan Abdal'ın vatanı.
Sen kimsesizliğimizin, büyük yalnızlığımızın, alın terinin memleketi.
Karacoğlan der ki kondum göçülmez
Acıdır ecel şerbeti içilmez
Üç derdim var birbirinden seçilmez
Bir ayrılık bir yoksulluk bir ölüm...
Halk edebiyatı
"Hadi oradan Karacaoğlan! Ben daha bugüne değin bir Allah'ın kuluna dişimi ışımadım."
Bu söze iki roman yazılır, bu sözün içinde iki roman saklı.
"Karacaoğlan da öyle demiyor muydu, adı sanı bilinmedik ellere gitmeyince gönül yardan ayrılmaz..."
