- Evet, -dedi Nina İvanovna bir süre sustuktan sonra.- Ne zamandır çocuktun, bir kız çocuğuydun, ama şimdi nişanlısın. Doğada hiç bitmeyen bir madde dönüşümü vardır. Ne zaman bir anneye, bir kocakarıya dönüştüğünü fark etmeyeceksin bile ve senin de tıpkı benimki gibi başına buyruk bir kızın olacak..
- Canım annem, iyi kalpli annem, sen akıllısın ama mutsuzsun, -dedi Nadya,- hem de çok mutsuzsun, neden böyle pespaye laflar ediyorsun? Tanrı aşkına, neden?
Bedenin ağrıması, ruhun hâlâ hissettiği ve yaşadığının kanıtıdırKitap Alıntısı
Ağrı sızılarım sürüyordu hala, bunu yatsıyamam. Ama Tanrı aşkına sürsündü sürebileceği kadar, bırakıyorum artık bu hastalığı ne hali varsa görsün; başka işim yoktu da bütün gün kendisine kur mu yapacaktım?
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"Danyar âşıktı. Denizler kadar derindi onun aşkı. Bunu iyice seziyordum, ama başkalarının aşkına hiç benzemiyordu. Çok büyük bir aşktı bu. Hayat âşığı, toprak âşığı, tabiat âşığı idi. Bu Aşkını içinde saklıyor ve türkülerde durup yaşıyordu. İlgisiz bir insan, âşık olmayan bir insan,sesi ne kadar güzel olursa olsun, böyle şarkı, böyle türlü söyleyemez. "
Jung Anılar’da da şunları yazmıştı:Psikoloji
Pazar günü öğleden sonra beş sularında ön kapının zili deli gibi çalmaya başladı... Herkes kapıdakinin kim olduğunu görmek için hemen oraya koştu ama görünürde kimse yoktu. Ben zilin yanında oturuyordum ama çaldığını duymamış, hareket ettiğini görmüştüm. Hepimiz birbirimize öylece bakakaldık. İnanın bana, hava çok ağırlaşmıştı. O zaman bir şeylerin gerçekleşmesi gerektiğini anladım. Ev sanki bir anda dolmuş, ruhlar etrafı sarmıştı. Sıkış tıkış bir halde kapıya dayanmışlardı ve hava o kadar ağırlaşmıştı ki nefes almak ancak mümkün olabiliyordu. Beni bir soru almıştı: “Tanrı aşkına, nedir bu olanlar?” Sonra bir ağızdan bağırmaya başladılar: “Kudüs’ten geliyoruz, aradığımızı bulamadık orada.
Hercules aşkına, bir insanın bir şeyden yoksun olduğu ve çok zor bir duruma düştüğü için acı çekmesi, aynı şekilde başına gelen kötü şeyler (hastalıkları, cenazeleri, zayıflıkları ve insan yaşamını her yandan kuşatan diğer unsurları kastediyorum) kadar iyi şeylere de şaşırması ve onları rezilce karşılaması tam bir budalalık ve kendini bilmezliktir. Evrenin yapısından ötürü katlanılması gereken ne sarsa, yüce bir ruhla karşılanmalı.
Gurbeti yüreğimizin kuytularında bir yerde mütemadiyen hissetmesek, kitapların üzerine bu kadar tutkuyla eğilir miydik acaba? Her kitap bir büyük gurbetten başka nedir ki Tanrı aşkına?
