Yazar:
Heinrich Böll
Çevirmen:
Kamuran Şipal
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 29 dk.
Sayfa Sayısı:
158
Basım Tarihi:
1990
Yayınevi:
Cem Yayınevi
Orijinal Adı:
Der Zwerg und die Puppe
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Yorumlar ve İncelemeler
Cüce ile BebekEdebiyat
İlk Yılların Ekmeği adlı kitabını gerçekten beğenmiştim, uzun ve etkileyici bir öykü niteliğindeydi. Cüce ile Bebek ise o seviyeden çok uzak.Kısa,birbirinden bağımsız öykülerden oluşuyor. Anlatımı rahat ve anlaşılır olmasına karşın ben bir derinlik bulamadım
SAVAŞIN GÖTÜRDÜĞÜ DEĞERLER KISACAEdebiyat
Yazarı 2.dünya savaşı'nda Alman ordusunda yer almış ve savaşın toplumları ne hale getirdiğini ilk elden gözlemleyen bir değer olunca; 21 kısa öykülük seçkideki yaşanmışlığı ve soğuk bir durulukta gizlenmiş tümceleri görünce hiç şaşırmıyorsunuz.
Hitler'in nasyonal sosyalizm büyüsüne inanmış bir halkın trajedisinde; kömürün her şeyden çok değeri olup trampa edilebildiği günlerde yaşanan çocukluğun ve gençliğin belki büyümemişliğin fotoğrafı.
Kitaba ismini veren Cüce ile Bebek'teki bilinmezlik, 'Üzgün yüzüm'deki robotik insanlar, babasız çocuklar öykülerinin yanında katarlardan kömür çalmak zorunda olan Lohengrin'in hazin sonu gibi acılar var içlerinde. Devlet bürokrasinin ezdiği ve birbirlerini ihbar eden toplumdaki absürdlükler, yeri geliyor hayatını gülerek kazanan ama gerçekte ciddi 'Gülücü'nün simasında, bazen de rüşvet pazarlıkları ile topluma aykırı kabul edilen insanların durumlarında anlatılıyor. Cephede askerlerin yaşadığı felaketler ise hayata küçük dokunuşlardaki umutsuzlukla dile getirilmiş. Son hikayede ise; her ailede işe yaramaz olarak nitelenen Kara Koyun'luk (sürünün farklısı) durumunuzu sorgulayacaksınız.
Eserde; ironi hatta kara mizaha boyalı bir hiciv dikkat çekiyor, tam da #borges 'in istediği gibi kısa cümleler isabetli kelimelerle ifade edilmiş.
#sabahnobelserisi 'nin kötü kağıt baskısına rağmen #kamuranşipal 'in harika Almanca çevirisiyle, 'sonuca değer' diyorsunuz kendi kendinize: OKUNMALI...
Kitap Hakkında
Çok güzel bir kitap. Bir söz vardır, kim söylemiş bilmiyorum ama şöyle bir şeydi.
Yazar, ne yazacağını değil, nasıl yazacağını bilen kişidir. Böll işte tam bu tanıma uyan yazar ve bu kitap da bunun en iyi örneği.
Okunmasını, özellikle de yazarlık alanında kendini geliştirmek isteyenler tarafından okunmasını şiddetle tavsiye ederim.
Evet yine oldukça güzel ama bir o kadar hüzünlü öykülerini okudum Böll 'ün hicv dolu bir sürü öyküyle bezemiş Cüce ile bebeği'ni kısım kısım anlamadığım kısımları oldu elbette olmasına oldukça fazla oldu hemde lakin Alman edebiyatına az çok ilginiz var ise kaçırmayın derim belki de kaçırın sonunda ölüm yok sonuçta. :/
Bu kitap sayesinde, Alman edebiyatının hikaye kısmıyla ilk kez tanışmış oldum. Açıkçası, Almanların tarihinin ufak hikaye kitaplarına bile bu kadar yansımış olması şaşırtıcı. Yazarla alâkalı bir durum mu yoksa genele mi yayılmış acaba? Merak ettim.
Her neyse, kitap minik minik ama içleri dopdolu hikayelerden oluşmuş bir kitap. Bu kitapta ilgimi çok fazla çeken iki unsur vardı.
İlki, art arda gelen hikayeler birbirinden o kadar uzaktalardı ki; sanki camın karşısında sallanan koltuğunuzda yalnızlığınızla beraber otururken, bir anda kendinizi, çocuk halinizle doğum günü partinizde mumları üflerken bulabiliyorsunuz.
İkincisi ise hayal gücü. Yazarın hayal gücüne o kadar hayran kaldım ki, orada kısacık bir tur atmak için nelerden vazgeçebileceğimi düşündüm. Günlük hayatımızda yaptığımız eylemlerin, işlerin, düşüncelerin vs. insan ve hayat içeren her şeyin, o kadar farklı bir açıyla tasavvuru vardı ki; kendi hayal gücümün bile genişlemesine yol açmasına sebebiyet verdi. Yazar resmen tek bir kalemi kullanan iki kişiden oluşmuş:
1-) Bilge ve etrafı çözümleyen bir adam.
2-) Gerçekliği, hayalleri ile değiştiren bir çocuk.
Hayal gücünü farklı bir gıda ile beslemek, hayal etmek için bakış açısı kazanmak, tekrar çocukluk anılarını hatırlamak isteyenler, hayatı çok yönlü ve farklı bir yerden gören bir kişiyi anlamak isteyenler ve günün belli saatlerinde sadece kısa kısa okumaya vakit ayırabilenlere kitabı tavsiye ederim.
Böll’ün Cüce ile Bebek kitabı, savaşın geride bıraktığı enkazı sıradan insanların gözünden anlatıyor. Kahramanları çoğu zaman yoksul aileler, çocuklar ya da savaş gazileri; yani hayatın en kırılgan yanını taşıyanlar.
Öykülerde büyük sözler yok, ama küçük ayrıntılarla derin yaralar açılıyor. Bir oyuncak, bir bakış ya da suskunluk, savaşın gölgesini tüm ağırlığıyla hissettiriyor. Kitabın adındaki cüce ile bebek, aslında insan ruhunun çarpıklığıyla masumiyetini yan yana koyuyor.
Böll’ün yalın dili, bu hikâyeleri daha da çarpıcı kılıyor. Cüce ile Bebek, yıkıntılar içinde bile insan kalmanın, vicdanı korumanın ne kadar zor ama ne kadar gerekli olduğunu hatırlatıyor.
Sade bir dil,çok güzel benzetmeler ve orijinal tanımlamalar.. Ben yazarın diline hayran kaldım.
Hikayelerinde günlük konular yada dönemin gündeminde olan savaş yer almış hikayelerinde. Bir absürt komedi öyküler kitabı diyebiliriz.
Kitaplarla ve sevgiyle kalın..
H. Böll kitabındaki hikayeleri okurken nedense aklıma Aziz Nesin geldi. A. Nesin hikayelerinde yaşantıdaki absürd durumları incelikle sunarken Böll ise absürd durumları sıradan yaşantının bir kesitiymiş gibi büyük ustalıkla anlatmış. incelikle anlattığı durumlarda gülümsetti ama insanı ve insanlık hallerine dokundurmayı da ihmal etmemiş.
Sözün özü okuyun efenim.
Yazarın okuduğum ilk kitabı ve bayıldım. Basit anlar, basit kişiler ancak böyle güzel yüceltilir. Aynı zamanda İkinci Dünya Savaşı'nın ardından Alman halkının içinde bulunduğu koşulları anlamak açısından da muazzam bir eser. Ve Kamuran Şipal'in mükemmel Türkçeleştirmesinden bahsetmeden bitirmek tabii ki olmaz.
Henrich Böll, eni konu araştırılması, üzerinde düşünülmesi gereken bir yazar. Toplumcu gerçekçi olarak nitelendirilebilecek olan Böll, "Cüce ile Bebek" isimli eserinde hayal gücünün sınırlarını zorlayan meslek gruplarını, alışılmadık insanları, yoksulluğu, savaşın yıkımlarını, baş döndürücü bir yalınlıkla kurguluyor. Var olmayan meslek grupları onun dilinde tanındık bir hale geliyor.
Böll, çalan kapı ziline koşarken merdivenlerden yuvarlanıp 67 yaşında öldü...
Reklam
Yazar Hakkında
Heinrich BöllYazar · 28 kitap
1972 Nobel Edebiyat Ödülü'nün sahibi. 1917'de Köln'de doğdu. 1924 yılında okula gitmeye başladı. 1937'de liseyi bitirdi. 17 yaşında şiir yazmaya başladı. 1938 yılının sonbaharında çalışma kampına, bir yıl sonra da askere alındı. Piyade olarak, doğu ve batı cephesine gönderildi. 1945 yılının nisan ayından eylül ayına kadar, İngilizlerin ve Amerikalıların elinde savaş esiri oldu. Savaş bitip Köln'e döndükten sonra, hem üniversite öğrenimini sürdürdü hem çalıştı. 1947 yılında ilk kısa öyküsü Haberci, sonra ilk romanı Ademoğlu Neredeydin?, Ve O Hiç Bir Şey Demedi yayınlandı. Yapıtlarında İkinci Dünya Savaşı'nı, özellikle de insanların nasıl savaştıklarını, savaşın yıkıntılarını ve acılarını anlattı.
"Ve O Hiçbir Şey Demedi" adlı en ünlü romanını yazarken aklında tek bir gerçek vardı. Savaş yanında yoksulluk ve zor koşullar getirmiş, hayatını değiştirmişti. Mayına bastığı için yaralanan dizini iyileştirebilmek için para gerekliydi. O yüzden Böll, 5 gün evden çıkmadan bu eseri yazdı. Yayınevinden aldığı para ile de dizini eski hale getirmeyi başardı ve yazar olarak kariyeri devam etti.
Daha sonra yazdığı Babasız Evler adlı romanını, kendi babasını yitirmesinin ardından değil; ama çevresinde savaş yılları sonrasında acı çeken onlarca çocuğu gördükten sonra yazmıştır. Kendisi, savaş sonrası koşullardan, yoksulluk, açlık ve hastalık gibi sıkıntılardan hem kendi geçtiği, hem de çevresinde bu durumlardan acı çeken birçok insan gördüğünden, hiçbir zaman çocuk sahibi olmak istememiş, kendi deyimiyle "Böyle bir dünyaya çocuk getirmek" istememiştir.
16 Temmuz 1985 tarihinde, çalan kapı ziline koşarken merdivenden yuvarlanarak hayatını kaybetmiştir.
