Ve Gölge Toprak’ın üzerine düştü ve Dünya taştan taşa yaralandı. Okyanuslar kaçtı, dağlar yutuldu, uluslar dünyanın sekiz köşesine dağıldı. Ay kan, güneş kül gibiydi.
Denizler kaynadı ve canlılar ölülere imrenir oldu. Her şey parçalandı, anılar dışında her şey unutuldu ve diğerlerinden öte bir anı kaldı, Gölge’yi ve Dünyanın Kırılışı’nı getiren adamın anısı. Ve ona Ejder dediler.
Aleth nin Taerin alta Camora,
Dünyanın Kırılışı’ndan.
Yazarı bilinmiyor, Dördüncü Çağ.
-
Ve o günlerde, daha önce olduğu ve daha sonra olacağı gibi oldu. Karanlık yeryüzüne çöktü, insanların yüreklerini ağırlaştırdı, yeşillikler soldu, umut öldü. Ve insanlar Yaratıcı’ya seslendi, Ey Gökyüzünün Işığı, Dünyanın Işığı, bırak kehanetlerde Vadedilen, geçmiş çağlarda olduğu ve gelecek çağlarda olacağı gibi dağdan doğsun. Bırak Sabahın Prensi yeryüzüne şarkı söylesin ve yeşil şeyler büyüsün, vadiler kuzu versin. Bırak Şafağın Efendisi bizi Karanlık’tan korusun ve adaletin yüce kılıcı bizi savunsun. Bırak Ejder bir kez daha zamanın rüzgârlarında koşsun.
Charal Drianaan te Calamon,
Ejder Döngüsü’nden.
Yazarı bilinmiyor, Dördüncü Çağ.
-
Zaman Çarkı döner, Çağlar gelir ve geçer, efsaneleşen anılar bırakır. Efsaneler solarak mit olur ve onları doğuran Çağ yeniden geldiğinde mitler bile unutulur. Bir Çağ’da, kimilerine göre Üçüncü Çağ’da, henüz gelmemiş, çoktan geçip gitmiş bir Çağ’da, Puslu Dağlar’da bir rüzgâr yükseldi. Rüzgâr başlangıç değildi. Zaman Çarkı dönerken ne başlangıçlar, ne de bitişler vardır. Ama bir başlangıçtı.
Merhaba sevgili dostlar, incelememe Dünyanın Gözü'ndeki ilk pasajlarla başlamak istedim çünkü bunlar her şeyin başlangıcıydı, Yeni Bahar ise başlangıcın da geçmişini oluşturuyor aslında. Kitap Moiraine ve Siuan'ın kabuledilmiş oldukları dönemin sonlarından başlayıp